22 km is de wandeling geworden. Uitgevogeld via topokaarten. Maar ook al heb je satellietbeelden ter beschikking eigen ervaring is wat anders. Zo ook deze wandeling.
prooi
U kunt het verslagje bekijken via de link:
Op het kaartje staan 2 rode kruisen op plaatsen waar geen officieel pad loopt. De gele stukken zijn alternatieven hiervoor.
Donderdag zijn we nog eens gaan wandelen met de Deurnese Ijsberen, die elke eerste donderdag van de maand een wandeling inrichten. Omdat Jos, een ex-collega van mij bij deze wandelaars hoort, is dit steeds de gelegenheid om nog eens bij te praten. Wij hebben tenslotte 24 jaar nauw met elkaar samengewerkt en dat schept toch een blijvende band.
We vertrokken met onze tweeën vanaf zijn woonst in Grobbendonk richting Kleine Nete waar we na een 4,5 kilometer zouden samen komen met de groep, vertrokken vanaf Herentals Station. Daarbij passeerden we in Grobbendonk de nog steeds actieve watermolen.
Deze dubbele onderslag-watermolen staat op de eigenlijke “Nete” (de zijarm en de grote arkuil zijn gegraven), nabij de samenvloeiing met de Aa. De “Watermolen” werd al in de 11de eeuw vernoemd en behoorde in de 13e eeuw toe aan de Heren van Grobbendonk en aan de abdij van Sint-Bernard-op-de-Schelde, die deze streek van de Hertogen van Brabant in leen hadden. De molen werd na herhaalde vernielingen steeds opnieuw opgetrokken. In 1268 brandde hij af. In 1597 werd hij opnieuw totaal verwoest. Het linkergebouw is 17e eeuws. In 1919 werd hij weerom door brand ernstig geteisterd. In 1921 werd hij helemaal vernieuwd en in 1962 als monument beschermd. In 1986 werd een nieuw metalen waterwiel met acacia-planken geplaatst. Het feit dat hij nog steeds dagelijks maalt met de kracht van water, vormt een unicum.
Voor de wandeling werd gebruik gemaakt van het wandelknooppuntennetwerk Kempense Heuvelrug. Deze maal een 19-koppige groep, een recordaantal wandelaars in de vele jaren dat deze wandelingen ingericht worden. De gemiddelde leeftijd schommelde rond de 65 jaar schat ik, met zelfs een tachtigplusser er bij. Maar over het algemeen zijn dit allen sportievelingen en actieve ‘senioren’. Zodra we bij de groep aangesloten waren volgden we de Kleine Nete richting Herentals.
Maandagmorgen trok ik met de trein naar Brugge om er 25 km te gaan stappen, normaal zou ik te Brugge aankomen om 8:40 uur maar Murphy of de NMBS beslisten daar anders over zodat ik ongeveer 2 uur later ter plaatste was maar daarover later meer. Het werden uiteindelijk een 14 tal kilometer omdat ik op tijd wou terugkeren moesten er zich opnieuw problemen voordoen, neem die ezel en die steen maar even in gedachten.
Veel volk bij de inschrijving en het eerste pluspunt was dat het helder was en het zonnetje scheen. Langs het station en erdoor op weg langs de Spoorwegstraat naar de Bargeweg met zijn bekende Bargebrug, het gaat langs de Veste en erover dan via de Vestingstraat kronkelen tot we de terreinen van Club Brugge in het vizier krijgen. Lees hier verder.
Voormezele werd reeds vermeld in 774 als parochie van het bisdom Terwaan. Later werd het een abdijparochie. Die augustijnerabdij werd gebouwd in 1068, door ene Isaac, heer van Voormezele. Ruim 700 jaar later werd de abdij, tijdens de Franse revolutie, volledig verwoest en later nooit meer heropgebouwd. Vóór de verwoesting die de eerste wereldoorlog met zich meebracht, telde de Ieperse deelgemeente 4 kastelen. Eén ervan in de buurt van de startzaal, tenminste als we de naam van het zaaltje, Kasteelwal, mogen geloven. We kozen er voor de 21 kilometer.
Klik hier voor het verslag en foto’s.
Dat het niet altijd mooie wandelingen kunnen zijn, heb ik dit weekend nog eens ondervonden. Wandeling nr. 14 uit de Dagstappergids Antwerpen zou ik niet meteen aanraden. Deze wandeling bestaat voor de helft uit huizen kijken maar gelukkig zit er toch nog een mooi natuurstuk in. Combineer je dit natuurstuk met andere paadjes, dan moet het mogelijk zijn om een betere wandeling te kunnen uitstippelen. Foto’s en verslag vind je op http://ambigirl.skynetblogs.be.
Het zonnetje schijnt reeds vroeg in de morgen en de temperatuur bedraagt om en bij de 12°, een schril contrast met de dag ervoor die grauw en miezerig was, ook de belangstelling in de vroege morgen is reeds groot. Midden in het St.- Arnolduspark vinden we zaal Jericho alwaar wij onze inschrijfplicht vervullen en van waaruit wij even later aan een verkenningstocht beginnen op en rond Tiegemberg bij de gelijknamige wandelclub; we kiezen voor het 12 km parkoers.
Bij het verlaten van de zaal mogen wij direct een tandje bijsteken want het gaat behoorlijk bergop, een flink opwarmertje. Eventjes boven passeren wij het geboortehuis van toondichter Alfons Moortgat, om een paar honderd meter verder een eerste indruk te krijgen van het heerlijk ogend golvende landschap, en in de verte nodigt het slanke torentje van Ingooiem ons uit voor een bezoek en dat zal dan ook geschieden, wist je dat verscheidene inwoners het dorpje bij de oude naam noemen namelijk Yvegem, dit ter zake maar wij bevinden ons op de Meuleberg.
Lees HIER verder
Werken aan het spoor zorgden ervoor dat de trein met 22 minuten vertraging Brussel-Noord binnenliep. Onze aansluitende trein was ondertussen al vertrokken, waardoor we een uur later dan verwacht onze bestemming bereikten. Dinant is een klein, toeristisch stadje, aan de boorden van de Maas, even voorbij de samenvloeiing met de Lesse. Het is de geboortestad van Dominique Pire (oprichter Vredeseilanden en winnaar Nobelprijs voor de Vrede) en Adolphe Sax (uitvinder van de saxofoon). In het plaatselijke casino konden we ons inschrijven voor de 30 kilometer.
Klik hier voor het verslag en de foto’s.
Op weg naar Lebbeke was het weer niet veel soeps om over naar huis te schrijven. Zwaar bewolkt miezerige motregen, zelfs af en toe een vlaagje en een temperatuur van om en bij de 12°. Nu wij volharden in de boosheid want als het op één plaats regen dan kan het dat het elders niet regent en dat was zo in Lebbeke was het over, en wij kozen voor het 14km parkoers.
Als wij de startzaal verlaten stappen wij eventjes richting centrum op, en het eerste dat opvalt zijn die twee prachtige oude herenhuizen aan onze rechterzijde. Ook een grote firma met als aanduiding haarsnijderij, nee het was gene gewone kapper die daar woonde. Even later stappen wij het eerste kerkpaadje of tegelpaadje op zoals je het wilt noemen en wij zullen er nog enkele bewandelen. Een ogenblik nadien wisselen wij het paadje voor een rustig tarmacje en zijn als het ware de natuur in. , Maar wij vinden er een park, een lieflijk ogend parkje maar klein en zeer mooi, vooral dank zij de natuur met zijn unieke kleurenpracht.
Lees HIER verder
TreinTramBus stimuleert het openbaar vervoer.
De vereniging nam het initiatief om wandelroutes te ontwikkelen. De wandelroutes beginnen aan een halteplaats van De Lijn, of aan een station van de NMBS. Zij eindigen bij een andere stopplaats.
Ik bewandelde een route die in 2006 gepubliceerd was. De Kalkense Meersen: ruimte, water, natuur en rust zijn hier troef.
Ik heb mijn foto’s in een filmpje gemonteerd. Bekijk de montage door op de afbeelding te klikken.
Lees mijn wandelervaring in mijn blog door hier te klikken.
De wandelingen van halte naar halte zijn te vinden op: http://www.groenehalte.be/
Daags voordien kreeg ik van ondervoorzitter Julienne te horen dat bestuursleden om 10 uur verwacht werden in de Gemeentelijke Basisschool te Welle bij Denderleeuw. Daar was het meeste werk (tafels en stoelen schikken, bij voorbeeld) al de dag voordien gepleegd door zij die toen vrij waren, maar er was toch nog wat over, zoals prijslijsten uithangen, versieringen aanbrengen (dat deden vooral omloopcommissarissen Bruno en Tony met hulp van Jozef), zo kwam alles tijdig klaar voor zij die het officiële startuur, 17.00 uur, afwachtten. Ik zette dan mijn mobiele secretariaat op voor de leden die hun lidgeld al wensten te betalen, en dat deed ik zelf ook. Ik had het over “zij die het officiële startuur afwachtten” omdat het jaarlijks gebeurt dat wandelaars liever eerder vertrekken, om wat voor reden dan ook (ze wandelen niet graag in het donker; ze wilden ’s avonds nog naar het ledenfeest van hun eigen club maar wilden De Sportvrienden toch graag een bezoek brengen; ze hadden niet nauw gekeken in de Marching en waren toch al in de buurt).
Zo’n 500-tal wandelaars werden niet afgeschrikt door het natte weer, dus we konden vroeg (kort na middernacht) beginnen met ontruimen, al werd het meeste werk hieraan opgespaard voor zondag voormiddag, wat vlot ging met 6 personen.
Voor dinsdag 20-10-2009 was de weersvoorspelling gunstig. We maakten een kort tripje van 16 km: eenstuk boven en een stuk onder de A40.
belangstelling
zie verder:
Wandelen in Wallonië, ik kijk er altijd naar uit. Meestal omdat het onbekend gebied is en omdat er veel leuke, onverharde paadjes zijn. Ook deze etappe op de GR 57 voldeed aan mijn verwachtingen en een wandeling in het bos in herfstsfeer was het voornaamste ingrediënt. Foto’s en verslag vind je op http://ambigirl.skynetblogs.be.
Zondagmiddag was het een heerlijk weertje voor een herfstwandeling en deze maal trokken we naar de Antwerpse Kempen. WSV Berchlaer organiseerde vanuit Berlaar hun 20ste Nete- en kastelentocht en we besloten er 12 kilometer te wandelen.
Vanaf de startplaats in Berlaar zochten we al snel de trage wegen op, langsheen akkers en weiden waar opvallend veel paarden, ezels en pony’s stonden. We kwamen zo bij de Grote Nete waar we langs de boorden van het meanderend riviertje bleven wandelen tot in Bevel.
Daar maakten we een kort ommetje naar de grote rustpost halfweg ons traject. Het duurde een dik kwartier vooraleer we aan onze pannenkoeken geraakten, die spijtig genoeg niet echt lekker waren, het enige minpuntje bij deze organisatie. Naar de vraag welke trappist ze in huis hadden, boden ze me zelfs twee verschillende ‘trappisten’ aan, Tongerlo en Westmalle. Ik doe ook al lang de moeite niet meer om uit te leggen dat Tongerlo geen trappistenbier maar een abdijbier is 
Het tweede deel van de wandeling kregen we een even mooi parcours voorgeschoteld als voor de rustpauze. Doordat er meer bewolking was, werd het frisser en konden we niet meer in T-shirt 
wandelen zoals eerder wel het geval was. Weer werden we richting de Grote Nete gestuurd die we bleven volgen, genietend van de mooie vergezichten van op de dijk. Nadat we via een mooie houten brug de rivier overgestoken waren, passeerden we doorheen het gezellig dorpje Gestel.
We werden door dreven gestuurd langs (prive)kastelen en maakten gebruik van wegels doorheen akkers om zo terug in het centrum van Berlaar te belanden. Vooral de bomen getooid in herfstkleuren waren heel fotogeniek, zoals deze foto van Fleur laat zien.
Wat ons bezielt is als het ware een magische kracht om eventjes naar de Voerstreek te komen wandelen, weten wij echt niet, maar wij vinden wel enkele gegronde redenen ervoor. Als natuurliefhebber kan je er heerlijk wandelen in een ongerepte rustige en prachtige natuur, echt een streek om te onthaasten. Verder zijn er de verschillende verblijf accomedaties die je heel wat comfortabele vakantieverblijven aanbieden in allerlei formules. Verder is de streek ook een uitstekende uitvalbasis in die Euroregio naar Aachen Maastricht Luik en zo meer. Daarenboven een zeer gastvrije bevolking, en tal van heerlijke streekgerechten, wat kan een mens zich nog meer wensen.
Goed wij zijn gekomen om te wandelen, en dit in het kader van de Euregio Marching Trophy, reeds aan zijn 2de uitgave toe. Wij maakten reeds kennis met Voeren (B), Gulpen (N), Vijlen (N), Venwegen (D) en nu Warsage (B) waar wij te gast waren, er rest ons daarna nog eentje en dat is Genk(B).
Lees HIER verder
De eerste dag in oktober 2009. Een 10 km self made wandeling ten oosten van Byfleet, Surrey, GB. Over 3 schitterende golfterreinen en langs de rivier de Wey.
Voor eenieder die wil kijk verder op:
Het is herfst, de zon krijgt het steeds moeilijker om vroeg op te staan en bomen vechten krampachtig tegen regen en wind om hun verkleurde bladeren zo lang mogelijk te behouden. Het ideale moment voor onze wandelclub om uit de zomerslaap te ontwaken en met een aantal eigen organisaties het herfstoffensief in te luiden. De eerste in rij is de Groenhovebostocht, die zoals de naam al doet vermoeden het Groenhovebos en zijn ruime omgeving zou verkennen. Vanop de wijk Maria-Assumpta in het noorden van onze sparrestede vertrokken we voor het parcours van 22 kilometer.
Klik hier voor het verslag en de foto’s!!!
Omdat ik in de namiddag nog een boodschap wou doen, koos ik voor de bescheiden afstand van 16 km, waar parcoursmeester Kurt nog 900 m had aan toegevoegd. In de parochiezaal van Viane, deelgemeente van Geraardsbergen, bekeek en fotografeerde ik het omloopplan, en bekeek tevens dat van 50 km. Die afstand, en die van 40 km, is ene die men ook vanuit Gooik kan kiezen, want De Heidetochten Kester-Gooik (358) organiseerde vandaag eveneens een wandeltocht (het zou anders geen Verbroederingstocht Heide- en Padtochten heten, hé?).
De 16 km leidde naar Galmaarden via rustige wegen (zodra de N495 was overgestoken), veld- en bospaden, langs Sint-Paulus (gekend van de Sint-Pauluskapel) en Wilderen. Op zo’n rustige weg stonden twee automobilisten te wachten tot de vrachtwagen vol rapen was geladen (nabij het kerkhof van Viane), dat ging in twee etappes. Eerst werd met een schepkraan een goeie hap rapen geraapt, in een bak, aan een tractor bevestigd, geladen, en dan via een soort “loopband” in de laadbak van een vrachtwagen geladen. Van daar was het niet ver meer tot Galmaarden, waar de rustpost was. Daar sloeg ik een praatje met Christiane uit West-Vlaanderen, vooral over de wandelweek van Vichte tot Dhron (aan de Moezel). In Galmaarden had ik een lus te stappen, de Beverbeek over te steken en via Piepelo kwam ik terug in de school waar mijn controlekaart werd afgestempeld en waar ik nu een praatje sloeg met José van Ronse (hij was in het gezelschap van Libain, voorzitter van de Chatons, en nog een wandelaar bij deze club). De terugweg naar Viane voerde mij langs Gemelingen, Rode en Embeke.
Het was eens te meer een mooie tocht zonder moeilijkheidsgraad (1 hellinkje), veld- en bospaden die aangenaam te bewandelen zijn. Het weer viel me ook mee, ik had twee miezerbuitjes, en bij aankomst in Viane kreeg ik nog een regenboog te zien. Echter, toen ik naar de auto terug ging, regende het harder, dus dat zullen de wandelaars op de grootste afstanden wel te verwerken gekregen hebben.
Mijn fotoalbum is hier: http://picasaweb.google.be/9470hvds/Viane2009
Met Paul kwam ik behouden aan in zaal Klosterhof te Lommel (Kattenbos), waar al enkele wandelaars konden begroet worden, naast natuurlijk organisatoren Hilde en Jean (niet Louis, dus, hoewel de startplaats in Lommel gelegen is), en hun medewerkers. Het ging om een 30-uren-tocht, dus de sporttassen bleven staan.
Terwijl we wachtten op het sein van 11 uur, hing Jean nog de kaarten van de lussen aan de wand, dat is ook de eerste keer bij een Euraudax-tocht ! Niet dat andere organisatoren nu ook hiertoe dienen verplicht te worden, maar het was wel leuk een idee te hebben van waar we heen gingen. Toen de wandelaars klaar waren voor de start, vertrokken we voor de eerste lus, dit vooral over de bos- en veldpaden van het natuurreservaat Kattenbosserheide, waar deze paden nog “versmald” werden door plassen, sommige hiervan zo breed dat we de schuine berm moesten begaan. Daar hadden wij de enige wagenrust van deze lus, aan de rand van dit natuurreservaat. Onder andere via het Kempens Kanaal bereikten wij de enige caférust van de hele tocht, in taverne De Waterkant. Enkele stamgasten vroegen welke wandeltocht wij maakten, want er was er nog ene van de plaatselijke club, WSV Milieu 2000 Lommel (VVRS, V.L 043), zelf hebben wij daar niemand van gezien (behalve Geert en Marie-Claire, maar dat was omdat ze bij de Euraudaxers waren ), doch wel een wegwijzer naar de startplaats en eentje voor de wandeling zelf. We gingen dan terug via dat kanaal en nog eens de Kattenbosserheide, waarbij we de Leyssensmolen langs gingen. Deze is momenteel niet toegankelijk, het zou verplaatst worden. Wat info dat ik op het internet gevonden heb: Lange tijd heeft te Lommel slechts één windmolen gestaan. Het was de molen van Lutlommel, die wellicht al bestond vóór 30 augustus 1304 en die omstreeks 1970 werd afgebroken en heropgebouwd in het Nederlandse stadje Heusden aan de Maas. In 1804 had Peter Cuypers in de Vreyshorring een perceel grond gekocht waarop 5 jaar later een tweede windmolen zou gebouwd worden. Op 15 februari 1809 bekomt hij de definitieve bouwvergunning en in juli van dat zelfde jaar was de molen reeds klaar en verhuurd. Meermaals werd de molen verhuurd, verkocht of overgeërfd tot hij op 15 september 1960 door de gemeente werd aangekocht. In 1963 werd hij afgebroken en heropgebouwd op Kattenbos. Op 21 november 1964 volgde de inhuldiging van deze gerestaureerde maar niet geklasseerde molen. Naar één van de vroegere eigenaars wordt deze molen nog wel eens “Leyssensmolen” genoemd. Na een lange administratieve weg om het bekomen van betoelaging vanaf 1984 is de molen gerestaureerd en zijn er weer gediplomeerde molenaars voor het malen beschikbaar. Op 26 mei 1989 werd de Leyssensmolen eindelijk officieel ingehuldigd en opengesteld voor het publiek. En zo kwamen we terug, waar we onze smos (voor mij met kaas) vonden. Van het half uur rust profiteerde Jean om een 2de Audax-schelp uit te reiken aan Conny van De Kadees. Van harte gefeliciteerd!
Voor de tweede lus volgden wij Hilde met nog een bezoek aan de Kattenbosserheide maar dan langs andere paden, en ook nu meer paden dan verharde wegen. Na bijna anderhalf uur kwamen we aan de wagenrust, deze werd eens te meer gegeven aan het Duits kerkhof. Jean zei daar dat deze gesloten was, maar we konden er toch binnen, misschien bedoelde hij dat het bezoekerscentrum gesloten was en er geen gids beschikbaar was? Ik was in ieder geval niet de enige wandelaar(ster) met fototoestel die gauw tot de crypte ging voor enkele foto’s. De grootste soldatenbegraafplaats uit W.O.II, met erehof en crypte, telt 39.091 Duitse gesneuvelden en ca. 20.000 kruisen (één kruis voor 2 gesneuvelden). In 1946-1947 werden hier de gesneuvelden van 4 voorlopige verzamelkerkhoven overgebracht (Henri-Chapelle, Fosse, Overrepen, Neuville en Condroz met nog 541 Duitse doden uit W.O.I van het soldatenkerkhof te Leopoldsburg). Van 1953 tot 1959 legde de Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge met de hulp van de Duitse jeugd tijdens de vakantiemaanden deze grootse begraafplaats aan (16 ha). Barre zandgrond werd omgetoverd in een purperkleurige heidezone door aanplanting van nieuwe heidestruiken en verschillende boomsoorten. De Volksbund wil door het onderhoud der Duitse graven de slachtoffers herdenken van politiek- en oorlogsgeweld maar tevens hulp bieden aan de ouders door identificatie der gesneuvelden en wereldverzoening betrachten over de graven heen als wil hij beduiden: “Bewaar in uw geweten de vermaning der kruisen tot de vrede!”. De wandeling ging verder langs Vriesput (nee, zo koud was het niet, de meesten gingen in T-shirt ) en door het domeinbos naar de tweede wagenrust, die aan het voetbalplein van Kerkhoven. We keerden terug langs Gelderhorsten en terug door het ons al bekende Kattenbosserheide. Terug in de zaal kregen we kippensoep, gevolgd door twee worstjes met wortelstoemp en appelmoes, wie nog honger had, kon nog eens langs ’t buffet passeren.
Na 50 minuten floot Hilde voor vertrekken en verklaarde dat wij een lus van 9 km zouden maken en dan terug keren naar de zaal, dus wie zijn bonnetje voor de soep met brood of hamburger verlegen leggen was, kon dat over anderhalf uur nog doen. Hilde trok al meteen door en pas vertrokken, werd de groep opgesplitst door de NMBS, die de overweg sloot voor een trein naar Neerpelt. Gelukkig was Jean bij ons, en hij wist dus waarlangs wij het centrum van Lommel zouden bereiken. Na enkele 100en meters zagen wij de kopgroep voor ons en bij het betreden van het stadscentrum werd toch op ons gewacht. We gingen dan kriskras de stad door en keerden terug voor ons dessert, een stuk appeltaart met rozijnen in. Na een kwartier was het tijd om 16 km te wandelen, eerst langs de spoorweg, door de wijk Kristalpark naar de wagenrust aan de kerk van Werkplaatsen, een gehucht van Lommel (haar gehuchten hebben nogal bizarre namen). Daar trakteerden Jeannette en Huub op hun Gouden Arend met schuimwijn, frisdranken en knabbels, hartelijk dank en wel gefeliciteerd ! Het ging vervolgens terug via de wijken Westwijk en Balendijk, om dan in Kattenbos ons tussendoortje (voor mij hamburger) te verorberen.
Tijdens de vierde lus mochten we weer Jean volgen door de wijk Siberië waar we ook kriskras door gingen, wat moet je anders, als het al flink duister is? Zo bereikten wij de wagenrust aan Techno Lutlommel (gelukkig was daar geen techno-herrie te horen…) en 10 km later Overpelt VV. Van daar restten ons nog 6 met zaklampen verlichte kilometers tot Kattenbos voor het ontbijt, de enige maaltijd waar ik geen foto van nam, van deze lus overigens ook niet, daarvoor was ’t te duister.
De vijfde ronde werd alweer door Hilde geleid door de Lommelse Sahara naar de Lossing, een taverne aan het Kempens Kanaal dat evenwel gesloten was. Van hier tot de evenementenhal De Soeverein was maar 6 km dus dat viel aardig mee om nog eens te kunnen zitten, want de vermoeidheid had de meeste wandelaars toch al in haar greep. Ik ben al dikwijls gaan wandelen in Lommel en zijn Sahara maar Hilde en Jean wisten mij (en de anderen ook, vermoed ik) toch weer te verrassen met onbekende paadjes en paden. Zijn die ontoegankelijk in maart? Bekende stukken kwamen er ook in voor, dat valt niet te vermijden, maar de voetgangersbrug is toch al een trekpleister. Terugkeren deden wij via de wijken of gehuchten Hezerbergen en Vrijshorring, om in Kattenbos nog een warme maaltijd kregen, geen pasta, zoals op zoveel plaatsen, maar stoverij met kroketten, sneden perzik en appelmoes. Hiervoor kregen we drie kwartier tijd en ik ging een laatste keer mijn voeten verzorgen en andere kousen aantrekken. Intussen ontvingen Francine & Amedé (Euraudax Avelgem) hun 7de Gouden Arend, van harte gefeliciteerd!
Voor de laatste lus was Jean alweer baankapitein, hij leidde ons naar het natuurreservaat ’t Plat waar aan De Gorten de eerste wagenrust stond. De tweede stond in Holheide vanwaar wij Kattenbos bereikten via het natuurdomein naast de spoorweg.
Er restten nu nog 3 Gouden Arenden uit te reiken, de 40ste (!!) aan Jeannette, de 24ste (!) aan Gerrit en de 13de aan Huub, die natuurlijk samen met Jeannette mocht poseren. Allen hartelijk gefeliciteerd!
Het was een mooie tocht, vooral overdag, wat ik, Jean en Hilde kennende, wel had verwacht. Het weer viel ook nogal mee, een bui tijdens de eerste lus tussen de wagenrust en de aankomst in de zaal, en gemiezer tijdens de voorlaatste en laatste lus. Er waren ongeveer 80 wandelaars uit België, Nederland, Duitsland en Frankrijk.
Mijn fotoalbum is hier: http://picasaweb.google.com/9470hvds/EuraudaxLommelOkt09
De “superstunt” van een winkelketen ( € 8,99 voor een heen-en terugreis tussen 2 treinstations) komt ons goed gelegen en is het ideale excuus om eens wat verder gelegen wandelingen aan te doen. De eerste in de rij is Welkenraedt. Gelegen net ten noorden van de Ardennen maakt het deel uit van het Land van Herve. Het kleine stadje is een echt grensgeval, het ligt pal op de taalgrens tussen het Franstalige deel van ons land en de Duitstalige Oostkantons, het stuk land dat de Duitsers na de Eerste wereldoorlog dienden af te staan als oorlogsschadevergoeding. In dit deel zouden we dan ook het grootste deel van een prachtige, 42 kilometer lange zwerftocht afleggen.
Klik hier voor verslag en foto’s.
Op deze eerste zaterdag van oktober is het frisjes , zwaar bewolkt en wat winderig zoals voorspeld maar later zou het genietbaar oktoberweertje worden. In het O.L.Vrouwcollege zijn wij te gast bij feestcomiteit De Marollen uit Sijsele , die instaan voor hun 8ste Olva-Maletocht. Een tocht die ons langs polders bossen en kastelen zal brengen en wij kiezen voor het 12 km parkoers.
Wij verlaten het college en stappen links de mooie vijverdreef op tot aan de Malesteenweg. , die wij een eindje volgen , en passeren het zeer bekende restaurant Lodewijk van Maele, dat tevens de indruk geeft van een kasteel te zijn. Wisselen nu de Malesteenweg voor de Margaretha van Vlaanderen straat een vroegere Vlaamse gravin.
Wij stappen een stukje weidelandschap in langzaam overgaand in landbouwgebied om even later in het bos te belanden. De wind wakkert eventjes aan en geeft spelenderwijs een heerlijk geritsel tussen de bladeren. Wij zijn het domein Ryckevelde binnen, terwijl wij genieten van het bos en de heerlijke herfstgeur, krinkel de winkel door talrijk bospaden tot wij opeens op een oud kasseitje terechtkomen die ons recht naar het kasteel brengt.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
Tot mijn grote vreugde mocht ook ik parkeren op het recreatieplein van de Basisschool Gemeenschapsonderwijs Horizon in Ternat, meer nog, mijn auto stond zowat in de goal. 
Toen ik de zaal betrad, botste ik bijna op Kadees Lucia en Geert, en even later ontmoette ik drie Sportvrienden: Johan, zijn Carine en hun Tiffany, zij kozen voor een nog kortere afstand (8 km) dan ik (12 km, dat er eigenlijk 13 en nog wat waren) omdat zij nog naar een voetbalwedstrijd gingen kijken. Na enkele 100en meters scheidden onze wegen zich dan ook. Via de velden van Terlinden (daar staat een kasteel, maar die heb ik niet opgemerkt) en Westhoek (niet in West-Vlaanderen, evenwel ), de Molenbeek overstekend, bereikte ik de rustpost te Sint-Ulriks-Kapelle, waar ik tot mijn vreugde Kadees Lucia en Geert terug trof, zij wandelden 30km. Tot mijn verbazing bereikte ik kort nadien reeds via een stuk van de Hopperoute de tweede rustpost, het Jeugdcentrum “Het Castelhof” in Sint-Martens-Bodegem. Voor een jeugdcentrum kan dat tellen, het was dan ook het vroegere klooster van de Witte Zusters. Nog 4,3 km door Opalfene en ik was terug in Ternat.
Het was een mooie, rustige en veelal groene omloop. Het was wat bewolkt, de zon kwam er wel eens door maar vooral bleef het droog en het duurde geen uur of ik was warm gewandeld.
Mijn fotoalbum is hier: http://picasaweb.google.be/9470hvds/Ternat09
Een geluk dat ik gisteren Dany (Padstappers) in het gezelschap vond, want hij wees mij er op dat zijn club in Ophasselt deze tocht organiseerde. Daar ging ik dus heen en toen ik net mijn auto geparkeerd had en mijn wandelsandalen en –kousen had aangetrokken, kwam Sportvriend Koen ook aan. Wij schreven ons dan samen in voor 10 km.
Aanvankelijk wandelden wij vooral tussen en naast maïsvelden en ergens moeten wij een splitsing gemist hebben want toen wij in Schendelbeke aankwamen, was daar geen sprake meer van 10 km, de kortste afstand die deze rustpost aandeed was 16 km. OK, dan wandelen wij 16 km, ’t is maar een uur méér. We genoten van de natuur met de Moenebroek. De kern van Moenebroek wordt gevormd door een nat elzenbos met enkele bronnen en een groot aantal kwelzones. Doordat deze bronnen winter en zomer voor een nat milieu zorgen kunnen er maar weinig bomen groeien. Enkel zwarte els is in staat om hier te overleven. Na nog een rustpauze op een boerderij gingen we terug naar Ophasselt, door het Hasseltbos, dat dicht bij de startplaats gelegen is.
Ook vandaag was het weer lekker zonnig, alleen ’s morgens nog wat fris. Er waren 1657 wandelaars, waarvan 47 Sportvrienden (ik heb er, behalve Koen, nog twee gezien).
Mijn fotoalbum is hier: http://picasaweb.google.com/9470hvds/Ophasselt
Met Paul kwam ik behouden aan in Parochiaal centrum Velzeke aan het Sint-Martinusplein te Velzeke, waar al enkele wandelaars konden begroet worden, naast natuurlijk organisatoren Lucia en Geert, en hun medewerkers. Het ging om een 15-uren-tocht, dus de sporttassen bleven staan.
Toen de wandelaars klaar waren voor de start, vertrokken we voor de eerste lus, dit vooral langs de Zwalm, die we soms overstaken. De eerste wagenrust was aan het kerkhof van Rozebeke, daar kregen we behalve drank (wie wou kon een flesje bier kopen) ook twee boterhammen, ene met kaas en ene met hesp. Geheel tegen mijn gewoonte, dronk ik er koffie bij. 8,5 km vooral natuurlijke paden verder wachtten Conny en gezelschap ons op rechtover de Biestmolen. Dit echter met schuimwijn en fruitsap, benevens de gewone dranken, en chips of zoute stokjes om op te knabbelen. Dany (Dwars door Brakel) trakteerde op de 40.000 km die hij eigenlijk op de volgende lus zou vervolledigd hebben. Gezondheid en dat er nog vele kilometers wandelplezier mogen volgen! Dan restten ons nog 8 km genieten van het groen, doorsneden door het water van de Zwalm. Terug in Velzeke lepelden we soep (met balletjes), gevolgd door (zeer fijne) spaghetti bolognese en als dessert een ijshoorntje.
De tweede lus deed vooral Brakel en omgeving aan en deze streek is heuvelachtiger dan wat we tijdens de eerste 4 uren mochten verwerken. Na een stil gebed bij witte heiligenbeelden, eerst het plezier echter, want na 8 km reeds belandden we op het tuinterras van café Bloemfontein. Die naam zal meer te maken hebben met het kleine vijvertje door bloemen omgeven dan met Zuid-Afrika. We hadden er 20’ om iets te bestellen en het op te drinken, en intussen de huiskat Polly te aaien en fotograferen. We gingen dan maar verder, o.a. langs een groot bioveld om aan de kerk van Sint-Maria-Oudenhove iets te drinken en een potje pudding uit te lepelen. Intussen maakte de plaatselijke zieleherder een praatje met potentiële parochianen (echter, het waren wandelaars, die even pauzeerden). Nog 8 km en we vonden onze baguette, naar believen belegd (drie keuzes).
Voor de volgende lus moesten we opnieuw ons reflecterend vestje minstens meenemen om het later te dragen, en een zaklamp was ook weldra geen overbodige luxe. We maakten een toertje naar Erwetegem, waar we medewerkers ons warm onthaalden. Daarna bezochten we Zottegem, met een natuurleerpad, de bibliotheek met mooie tuin, het centrum (Onze-Lieve-Vrouw-Heemkerk, winkelstraten), het domein met restaurant Breivelde (wegens de opstekende boomwortels was een zaklamp dus zeker nodig), en op het plein voor de grote poort konden we opnieuw even verpozen met een drank en een yoghurt. Via Ten Berg keerden we stilaan terug naar Velzeke. Daar dankte Lucia, mede namens Geert, voor de opkomst en natuurlijk de medewerkers voor hun sympathieke hulp. Ze ging dan over, in samenwerking met Paul, tot de verdeling van trofeeën: de 8ste Gouden Arend aan Jos, de 9de aan Hilde en de 15de reeds aan Paul. Tevens mocht Nederlander Rino een Audax-schelp halen.
Het was alweer een mooie tocht, met enkele kuitenbijters (bekende en minder bekende), en we hadden eens te meer geluk met het weer. Ik weet niet precies hoeveel wandelaars er waren, en ook niet hoeveel er voor “de volle pot” gingen, maar er waren wel 5 inschrijvingen van Sportvrienden (Arthur, Paul, ik, Guy en zijn broer Kris).
Mijn fotoalbum is hier: http://picasaweb.google.com/9470hvds/EuraudaxHerdersem09
Ik kwam voorbehouden aan in Hof Ten Eede te Haaltert, waar al enkele wandelaars konden begroet worden, naast natuurlijk organisator Paul en zijn echtgenote Marleen, en hun medewerkers. Het ging om een 30-uren-tocht, dus de sporttassen bleven staan. Gezien dit ook Pauls 50ste verjaardag was, stonden al enkele geschenken te pronken, van mij kwam er dan nog eentje bij.
Ik zocht dan gezelschap bij Lucia, Sally, Conny, Geert, Marnik, Frank en Marc (tot dan enige niet-Kadee aan die tafel) en at mijn boterhammetjes op. Toen zo’n 100-tal wandelaars klaar waren voor de start, vertrokken we voor de eerste lus, geleid door Paul, terwijl mede-parcoursbouwer Peter erop toekeek dat niemand achterbleef, dit langs een wagenrust bij Paul thuis, waar Linda hulp had van Charles en intussen voor warme chocomelk had gezorgd (naast koffie, thee en frisdranken). Daar geraakten wij via Welle waar aan de kerk een oldtimer autobus stond, daar werd blijkbaar een huwelijk voltrokken. Via de Wellemeersen (het knuppelpad vertoont veel meer ingezakte planken dan ten tijde van mijn euraudax-organisatie) en Erembodegem bereikten we de Osbroek, een verzameling sportterreinen van de stad, waar natuurlijk ook een kantine is. Daar hadden wij ruim tijd om iets te verbruiken en een bezoek aan de sanitaire installaties te brengen. We keerden dan terug naar Haaltert waar ons een koude schotel wachtte, en waar ik gezelschap kreeg van Annemie en Mark die zich voor de resterende 125 km resp. voor 50 km inschreven.
De tweede lus werd geleid door Peter en dat hebben we gevoeld, want hij is nog stipter op gebied van wandelsnelheid en pauze op de wagenrusten. Met hem bezochten we Bambrugge met de Steenberg (60 m hoog) en Zonnegem (steeds in het dorpscentrum hadden wij een wagenrust) met een grot waar we konden bidden voor ons zielenheil en vooral mooi weer tijdens de wandeling. Aan die kapelgrot is ook een kruisweg met beelden uit de bijbel. We keerden terug via de vijvers van Bambrugge en een stuk van het parcours van de veldrit van een week eerder, er hingen nog her en der witte linten ter afsluiting voor de toeschouwers, en kleine dus gevaarlijke obstakels waren wit geverfd, bovendien stonden nog enkele nadarafsluitingen te wachten om opgehaald te worden. Bij het naderen van de feestzaal hield Peter de groep tegen want Paul moest als eerste aankomen. Op de parking van de zaal werd een erehaag gevormd voor hem. Eens binnen werd hij door iedereen gefeliciteerd met zijn verjaardag en iedereen kon zich een glas champagne of fruitsap nemen alsook een bordje met aperitiefhapjes. Nadien volgde de driegangenmenu maar in plaats van een potje rijstpap of chocolademousse volgde als dessert een stuk taart. Toen ik na de hoofdschotel even naar ’t toilet ging zag ik op mijn terugweg naast de toog op een tafel vijf taarten boven elkaar, net een huwelijkstaart. Even later werd dit tafeltje de zaal binnen gerold, maar Paul en zijn genodigden mochten eerst een speech aanhoren van Euraduax-voorzitter Antoine. Nadien kreeg hij assistentie bij het aansnijden (alvast zijn stuk) van de taart, met zijn stuk op een bord trok hij even een polonaise op gang. Daarna kregen wij ook elk een stuk.
De derde lus werd geleid door Paul, en deze ging naar Aalst, waar moet je anders heen als het de donker is voor smalle paadjes? We doorkruisten er het centrum (Grote Markt met het Belfort, het standbeeld van Dirk Martens, de Sint-Martinuskerk, het standbeeld voor Valerius De Saedeleer, enz.) en de straten er net rond, hadden twee wagenrusten, ene aan Kasteel Ter Linden (dichtbij het kruispunt Boudewijnlaan-Siesegemlaan-Gentsesteenweg) en ene aan het kerkhof. Terug in Haaltert kreeg elk twee sandwiches (ene met hesp en ene met kaas) en een pistoletje met tonijnsla.
De vierde lus werd dan weer geleid door Peter en dit naar Denderleeuw (wagenrust in de buurt van Leeuwbrug), Affligem-Teralfene en terug Denderleeuw waar we net voorbij het stationsgebouw op parkeervakken nog een wagenrust hadden. Toen we terug waren in Ede, konden we het ontbijt aanspreken (de enige maaltijd waar ik geen foto van nam).
Ook de vijfde lus liep Peter voorop naar Heldergem en Denderhoutem, langs veel natuurlijke paden, wat dan misschien niet altijd plezant is voor vermoeide voeten, maar wel een relatieve rustpauze betekende voor de seingevers. De wagenrusten hadden wij aan Stichelen, een parochie van Denderhoutem en aan het kerkhof van Haaltert. Intussen kwamen wij al wandelaars tegen die vertrokken vanuit Kerksken en pijlen te volgen hadden. Zo keerden wij terug naar Ede voor een bord lekkere spaghetti bolognese (maar met veel groenten in de saus).
De laatste lus was er weer ene voor Paul en via nog wat paadjes bereikten wij de frituur op de steenweg naar Geraardsbergen te Heldergem waar we een wagenrust hadden, alvorens naar Aaigem te stappen. Daar hadden wij ruim tijd om twee rondes te drinken en intussen naar oude voertuigen (auto’s en moto’s) te kijken. Het was dan tijd om terug te keren zodat Paul iedereen kon danken en enkele trofeeën kon uitrijken.
Mijn fotoalbum is hier: http://picasaweb.google.be/9470hvds/EuraudaxHaaltertSept09
Door omstandigheden ben ik genoodzaakt om trein en bus te combineren om de startplaats te bereiken, van de enige tocht in West-en Oost-Vlaanderen (samen met een euraudax in Ieper). Deze is gelegen in het O.-L.-Vrouwecollege Male in St.-Kruis, van waaruit we op pad trekken voor een tocht van uiteindelijk 26 kilometer die, enkele schoonheidsfoutjes niet te na gesproken, best aangenaam uitviel.
Klik hier voor verslag en foto’s.
