Foto’s van deze dagstapperwandeling uit de Dagstappergids Antwerpen kun je terugvinden op http://ambigirl.skynetblogs.be. Daarnaast vind je ook vakantiefoto’s terug van mijn vakantie in Zuid-Tirol en de bergwandeling rond de Drei Zinnen.
Wandelstad Bolsward organiseerde op afgelopen zaterdag de Titus Brandsma wandeltocht.
Je kon kiezen uit 3 verschillende afstanden, te weten 22 km. 28 km. 40 km.
Start 8.00 uur 40 km om 09.00 uur 22 en 28 km.
Startplaats /inschrijving Sporthal “De Middelsee”, De Blink 5, 8701 LV Bolsward
Het blijkt de laatste keer geweest te zijn dat de Titus Brandsma wandeltocht georganiseerd is, gelukkig dat we er bij zijn geweest!
Nu eerst even de verjaardag van Appie vieren.
Creatief met zand.
Of wij het St. Pietersveld kennen, wel ja toch vooreerst de instellingen, de gulke putten, de radiotorens en enkele stukjes bos waar je kunt wandelen en dat is het dan zeker? Maar wij gaan met de Wingense wandelclub vriendenkring P.L.C. op pad en zullen ons mening dringend moeten herzien. Het wordt een zomerse wandeling van bij het ochtendgloren is er de zon al, een poosje nadien verdwijnt zij even om later stralend aan de hemel terug te komen. Het is meer dan 25°, maar een licht briesje zorgt voor aangenaam wandelweer, en soms zijn de vele mooie dreven een aangename verpozing. Wij zijn vertrokken en kiezen voor het 12 km parkoers.
Wij zijn nog niet vertrokken of wij hebben al een geschiedkundig plekje, het inschrijfzaaltje is de oude meisjesschool. Hier werd omstreeks 1890 de meisjes en kleuterschool gebouwd voor de kinderen van het personeel van de instellingen van het St. Pietersveld voor zo een vijftigtal gezinnen uit het Vlaamse en Waalse land. De school werd bestuurd door de zusters van liefde uit Roeselare. Tot 1910 leidde zuster Camilla met strenge en waardige hand het onderwijs. Een vrij ingewikkelde leerstof werd aangeleerd, namelijk lezen, schrijven, rekenen en ook de Franse taal. In 1975 is het schooltje stopgezet. Na een periode van leegstand werd het gebruikt als feestzaal voor het P.C.L. ( Penetrair Landbouw Centrum), momenteel is het privé bewoond.
Lees HIER verder
|
|
Een beetje bedeesd stapten wij het podium van het stadspaviljoen op want het mooie decor was geflankeerd met enkele heksen, dit was dan ook de dertiende heksentocht; maar zo bang waren wij nu ook niet hoor. Met een mooi zonnig weertje van om en bij de 25° gaan wij van start voor 14km. Over de zonnige sfeer hangt wel een schaduwzijde. W.T.C. Nieuwpoort heeft noodgedwongen en op onverwachte wijze moeten afscheid nemen van hun geliefde en trouwe parkoersmeester in de persoon van Herman Mehard. Een man die het parkoers uitzette met hart en ziel steeds naar nieuwigheden zoekend, Herman wij zullen je missen. Langs deze weg bieden wij de familie en ook het bestuur onze oprechte deelneming aan.
Het werd zowat een zwerftocht langs mooie natuurpaadjes richting kinderboerderij, maar wij wijken eventjes af naar links langs een heerlijk smal wegeltje tussen hoge hagen. Het parkoers is anders dan gewoonlijk, wij krijgen een reeks andere paden om eventjes door het Mauritiuspark te wandelen langs de ideeëntuinen richting zee toe waar wij in het plaatselijke schooltje onze eerste rustpost benutten. Wij waren nu eens met het tweede gedeelte eerst begonnen, omdat dit gedeelte het parkoers van 7 km was en onze wandelvrienden voor dit traject hadden gekozen.
Lees het VERSLAG
Net voor de Leie Kortrijk binnenstroomt, passeert de rivier Lauwe. De oudste vermelding van de gemeente dateert van omstreeks 804. Vanuit deze deelgemeente van Menen organiseerde de plaatselijke wandelclub 12 uren van Lauwe hun Voettocht. We kozen voor de langste afstand van 35 kilometer.
Lees hier verder.
Klik hier voor foto’s.
Toen ik in Zuid-Tirol was, kon een bergwandeling natuurlijk niet op het programma ontbreken. We kozen voor de klassieker in de Dolomieten, een rondwandeling rond de Drei Zinnen van ca. 10 km op 2300-2400 meter hoogte. Het was een schitterende wandeling met zicht op de indrukwekkende toppen en mooie panorama’s op de Dolomieten. Verslag en foto’s vind je op http://ambigirl.skynetblogs.be.
Met Paul, Dany en Peter kwam ik voorspoedig aan in Zaal Aan de Statie te Hamont-Achel, waar wij ons een plaatsje vonden, ik er twee reserveerde voor Annemie en Mark, we de nog weinige bekenden begroetten, ons inschreven en iets verbruikten. Gaandeweg kwam er nog volk aan, maar veel minder dan wij gewend zijn, en ik denk dat Jean het ook wel zal gemerkt hebben. Nochtans, bij hem is ’t altijd goed wandelen !
Wij vieren schreven ons in voor 125 km, Annemie en Mark voor 25 minder, dus kon ik ruim 20 uur van hun vriendschap genieten. De eerste lus leidde ons door de natuur (het valt wel op aan de paden dat Achel dicht bij Lommel ligt) met een wagenrust aan de Drie Bruggen en via een stukje Nederland bereikten wij taverne De Kluis dat hoort bij de Abdij van Achel. Daar hadden wij een ijsje met frisdrank of trappist (nu weet ik dat de Achelse trappist niet mijn voorkeur geniet) op het zonovergoten terras. Via Leenderbos kwamen wij terug in de zaal. Het Leenderbos en de Groote Heide vormen een aaneengesloten natuurgebied van meer dan 3000 ha. Het gebied wordt aan de westkant begrensd door het dal van de Tongelreep, aan de oostkant door het dal van de Strijper Aa en de landbouwgronden rond Leende en Heeze. Verder is het gebied verdeeld geraakt over verschillende eigenaren. Het ligt voor het grootste deel in de gemeente Heeze-Leende. Kleinere gedeelten liggen in de gemeenten Waalre en Valkenswaard. Sedert 2007 bestaan er concrete plannen om de verschillende delen van het gebied weer met elkaar te verbinden door middel van enkele ecoducten over de A2.
Zonovergoten was overigens ook de zaterdag en bij terugkeer in de zaal was zowat iedereen in de weer om zijn/haar voeten weer wat toonbaar te maken, want zelfs wandelaars met schoenen (Mieke, Christine en ik droegen sandalen, alleen Christine droeg er geen kousen in) hadden vuilbestofte voeten. Ik trok ook een ander T-shirt aan, want het was zwoel warm. Voor een ticketje op tafel vond elk een macaronischotel, wij lieten het ons wel smaken, en sommigen haalden nog een tweede portie (maar ik gaf toch voorrang aan het ongehaast verzorgen van mijn voeten, door hen te wassen en andere kousen aan te trekken).
De tweede lus werd nu geleid door Hilde, die, als ik het wel heb, deze lus zelf had ontworpen. De eerste wagenrust was weliswaar opnieuw aan de Drie Bruggen, maar dat wil nu niet zeggen dat wij Jeans eerste lust helemaal overdeden, al waren er wel enkele bekende stukken (maar het is wellicht mijn 5de, zoniet zelfs 6de bezoek aan Hamont-Achel). De tweede wagenrust was in Malpie, een natuurgebeid dat ligt tussen Valkenswaard en Borkel en Schaft, in Nederland dus, en tussenin kregen wij een extra waterbedeling, dat werd ten zeerste geapprecieerd! De Malpie staat bekend om kleine en grote vennen op de heide. De grote vennen binnen het Malpiegebied zijn het Molenven, het Wasven en het Grote Malpieven. Wij hebben in dit gebied ook het riviertje de Dommel overgestoken. Je vind er ook heidevelden, die mij doen denken aan Jutland, Denemarken. Er zijn diverse soorten van bodemtypen en verschillende hoogten van grondwater. Voor de planten– en dierenwereld zijn deze vennen en de heide erg belangrijk. Terug in de zaal vonden wij lekkere tomatensoep met balletjes gevolgd door varkensgebraad met broccoli, bloemkool, kroketten en champignonsaus. Omdat ik geen zin had in varkensgebraad, vroeg en kreeg ik het vegetarisch alternatief: een roerei. Dat liet zich ook lekker smaken! Nadien ging ik mijn voeten weer proper maken en een ander T-shirt aantrekken, en toen ik terug kwam, vroeg Joke (of was’t Sylvie?) of ik graag een ijsje had. Maar natuurlijk! Toen ik ermee naar mijn zitplaats kwam, lag daar al ene. Die schonk ik dan aan Paul, want die is nogal tuk op ijs. Ik was trouwens de enige gulle schenker niet.
De derde lus was weer van Jean en we hadden volgens hem geen zaklamp nodig, alleen natuurlijk iets reflecterend. Ik stak dat voor een uurtje in een zakje van mijn heuptasje en volgde de groep door vooral straten en over fietspaden, maar ook enkele veldwegen. De eerste wagenrust was aan Quatre Bras, wat mij toch ver leek, maar toch op slechts 8,6 wandelkilometers ligt. Tegen dan was ’t tijd om een reflecterend vestje te dragen. Intussen had ik een foto genomen van een klok met thermometer: om 23:11 uur was ’t nog 21° warm… Dan was ’t gedaan met buiten fotograferen, het was te donker en eerlijk gezegd, er was niet veel interessants te zien. Dat geldt helaas ook voor de vierde lus, waar Hilde voorop ging. We waren inmiddels wel aan een stortvlaag ontsnapt. Geert van de club van Lommel had een telefoontje gekregen van zijn Marie-Claire die in Neerpelt door een stortvlaag reed, terwijl het in Hamont-Achel en in Lommel nog kurkdroog was. Maar intussen hadden we een hamburger of soep met brood gegeten en nog eens een ander T-shirt aangetrokken. Maar mijn voeten waren nu niet bestoft, dus enkel een ander paar kousen was genoeg.
Hilde leidde ons van wagenrust HVW naar dat aan de Broeseinderdijk, onder andere langs het Albertkanaal en vandaar terug naar de zaal, tja, ’s nachts is er dus weinig te zien en nog minder om zich te oriënteren. Terug in de zaal konden wij het ontbijt aanvallen, veel voeten wassen was niet nodig, ook deze lus was zeker niet stoffig. We waren intussen wel aan een stortvlaag ontsnapt.
De laatste lus moest ik het zonder het gezelschap van Annemie en Mark doen, al deelden zij het ontbijt met ons. En nu stapte Jean weer voor naar het Leenderbos, dus konden ons schoeisel, kousen en voeten weer stof verzamelen. Op zeker moment zag ik Jean zijn sandalen uitgieten, en hij verzekerde mij dat er nog erg weinig zand op het parcours zou liggen. Steentjes lagen er wel nog op dus moest ik mijn sandalen nog wel eens leeg gieten. Op de eerste wagenrust, aan de Beverbeekse heide, kregen we een banaan bij de drank, en op de tweede wagenrust, bij de Beverbeekse scouts, zelfs een heel fruitsalade. Dat was eten en drinken, namelijk het gemengd fruitsap.
Zo kwamen we weer terug in de zaal waar Jean zijn medewerkers in de zaal, op de wagenrusten, met verkeersbord of seingeverslamp, en de wandelaars bedankte. Paul bedankte hem en Hilde in naam van alle wandelaars. Trofeeën werden niet meer uitgereikt, want Dorien had haar 5de Schelp al na 50 km ontvangen, en een Nederlandse na de vierde lus (hoewel ze aan 75 km genoeg had, maar ze wachtte op haar passagiers) reeds.
Over medewerkers gesproken, tijdens het ontbijt vroeg Blandine, de moeder van Jean, of ik nog een kop koffie wou. Al zwanzend zei ik van nee, want ik zou dan niet meer kunnen slapen. Daarop zei ze dat ik daarmee moest wachten tot ’s avonds. En vertelde dat zij om zaterdagmorgen 3 uur opgestaan was om Jean te helpen bij de organisatie, en was zelf nog niet gaan slapen. Ze zag er zo fris uit als een hoentje en ze was dus al langer wakker dan ik ! Kijk eens op mijn foto 48, ze staat er in het midden. Geen kat die gelooft dat ze reeds 83 jaar is… De familie Jansen is ongetwijfeld ontzettend fier op haar !
Mijn fotoalbum staat hier: http://picasaweb.google.com/9470hvds/EuraudaxHamontAchel09
Het fotoalbum van de organisatie staat hier: http://picasaweb.google.com/euraudax.mol.achel/HamontAchel2009
Als wij in zaal “De Bron“ ons aanmelden voor de 25ste Kleine Koutertochten in Lede staat er reeds van in de vroege morgen een stralend zonnetje aan de hemel, de temperatuur zal later op de dag oplopen tot om en bij de 30° , en hier kiezen wij voor het 12km parkoers.
Wij verlaten de ruime zaal van het cultureel centrum en stappen via een park het dorp uit en komen langs een groot psychiatrisch centrum voorbij, op het oude gedeelte staat anno 1932.
Op de wegsplitsing stappen wij richting Wanzele, Serskamp ,Oordegem en Smetlede, een reeks kleine dorpen uit de streek die wij niet allemaal zullen bewandelen.
Als wij de agglomeratie Lede verlaten stappen wij ietwat stijgend een groene zone tegemoet. Bij de volgende wegsplitsing volgen wij de richting Oorde en Smetlede . Wij stappen eventjes over de Wellebeek die krinkelend uit het bos te voorschijn komt en verder door een onontgonnen stuk wilde natuur loopt. Het geeft de indruk een overstromingsgebied te zijn voor het eventueel overtollige winterwater.
Lees het verslag
Via Poperinge en het Noord-Franse Cassel worden wij aan de hand van vele marspijlen uitstekend gepiloteerd naar het kleine dorpje Zuydpeene waar wij in het plaatselijke sportcentrumpje onze inschrijfformaliteiten vervullen. Het weer is iets aan de zwoele kant, enkele zwarte wolken hangen ons boven het hoofd en in de namiddag krijgen wij nog wat zonnige periodes, maar het blijft droog en al bij al nog aangenaam wandelweer, en wij kiezen voor het 10km parkoers.
Langs het kerkje en enkele oude huisjes stappen wij het dorpje uit, met een gezellig dorpspleintje waar de kermis staat opgesteld. Even onder de spoorweg stappen wij links het open veld in. Onmiddellijk ontspant er voor onze ogen een groot paars bloemenveld en aan de horizon een bos. De paarse bloemen en later wat witte bloemen zijn afkomstig van bloeiende aardappelvelden, een heerlijk aanschouwend bloementapijt.
Het licht stijgende tarmacje loopt naar het bos toe, wij zitten nu echt landelijk tussen de patatten, de bieten en de tusschenterwe ( maïs ). Maar wij genieten meteen van machtig mooie panoramische zichten over die glooiende streek. Hier en daar ook enkele verzorgde boerderijen.
Lees het verslag
Ons verhaal van vandaag speelt zich af in de omgeving van Marke alwaar de plaatselijke wandelclub de stappers een stukje van de prachtige omgeving ten zuiden van Kortrijk zal laten verkennen. De tijd dat de kommiezen (douaniers) het leven van de blauwers (smokkelaars) zuur maakte is reeds lang voorbij maar toch kan men in deze golvende omgeving nog restanten terugvinden die herinneren aan de vliegende brigades en fietsende douaniers die ten strijde trokken tegen de ‘fraudeurs’. In een ruime boog rond de Guldensporenstad vindt men heel wat industrie terug maar het lukte deze vereniging wonderwel om een schitterend parcours uit te pijlen die de aanwezige nijverheid perfect kon ontwijken; dit alleen al verdiend een eerste pluim.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
Voor het zesde luik van de Super 7 moesten we helemaal naar het zuidoostelijkste hoekje van West-Vlaanderen trekken. Meer bepaald vanuit Avelgem organiseerden de Heestertse Waterhoekstappers hun Guldensporentocht. In een grauwgrijze basisschool De Toekomst konden we ons inschrijven voor 50 of 60 kilometer, die beiden meetelden voor de Super 7. Welke van de twee we zouden volgen, zou het weer onderweg voor ons beslissen.
Op 23 en 24/6 wandelden we in twee dagen van Barchon naar Spa op de GR 5 route.
Wie houdt van mooie vergezichten, pittoreske dorpjes, avontuurlijke paadjes en af en toe een flinke kuitenbijter, krijgt op beide wandelingen alles wat hij/zij wil. De teken moet je erbij nemen …
Voor de wandelbeschrijvingen en de foto’s klik je op:
Het Grenswandelpad LAW11 is niet het Grenspad. De etappe van Chaam naar Meerseldreef zou 27 km zijn maar bleek 17,5 km. Als ik met mijn echtgenote ga wandelen leveren de misrekeningen altijd langere afstanden op.
Ik moest wat uitlopen na mijn tocht van Le Puy naar Santiago. De auto werd op een verlaten pad op de weg naar Gilze in het bos geparkeerd. Dit had als neveneffect dat ik me tijdens het wandelen zorgen maakte over de conditie van deze buitensporig grote investering bij terugkomst. het ging dus westwaarts. De weersvoorspelling bleek correct met eigenlijkte hoge temperaturen om lekker te wandelen. Geen centje last van die hitte in de Ulvenhoutse bossen die het begin van de waren vormden. Wel was de rood-wit markering oud en vaak afwezig. Je hebt hier dus een extra ondersteuning nodig om op tijd thuis te komen. De geur leek op die van dennenbossen op de Griekse eilanden. (harsgeur?) De paden waren voornamelijk onverhard en pas na 1 uur (9.30) zag ik hier 2 paardrijdende medebewoners van onze aardbol. Horen doe je die wel al was het maar de houtkapper met zaag of de vliegtuigen en -tuigjes. het was eigenlijk een beetje eenzaam daar en daar zijn stiltegebieden, zo worden ze ook netjes op borden aangeduid, ook voor bedoeld. Een beetje een caminogevoel dus. Het laatste stuk waren de Strijbeekse bossen,overigens met een uitstekende markering , waren de laatste van 15 km schaduw.
persoonlijke waardering: tocht voor te zonnige warme dagen. ****
Ik nam geen foto’s deze keer. Te verwend geraakt.
Als je een verslag van de Santiago tocht wil lezen ga naar http://rovertrips.blogspot.com
19.06.2009 – 30ste Nacht van West-Vlaanderen
Met de treinen (overstappen in Brugge) kwam ik voorspoedig aan in Zaal De Mast in Torhout, waar ik me eerst ging omkleden (ik kwam tenslotte recht van kantoor in Brussel) en dan mijn inschrijvingsomslag halen. Terwijl ik mijn rugnummer (de organisatie spreekt van borstnummer maar daar prik ik liever geen veiligheidsspelden in 
) aan mijn heuptas bevestigde, kwamen Annemie, Mark en Trees ook aan. Terwijl Annemie en Mark, met mij in hun kielzog, op zoek gingen naar verantwoordelijke Dirk, ging Trees al zitplaatsen zoeken in de belendende zaal waar men kon drinken. Na het begroeten van vele bekenden en iets nuttigen, gingen we aansluiten bij de groep der 100-km-wandelaars.
In de Marching staat “Groepsstart om 20.00u.”, maar dat is voor de lopers, de wandelaars vertrokken om 20.15 uur. Zoals vorig jaar kregen de 42-km-wandelaars weldra hun splitsing, terwijl de 100-km-wandelaars nog wat met de 10-km-wandelaars konden verbroederen, maar na een kilometer of 6 draaiden zij links af en wij gingen naar rechts. Zo bereikten wij Veldegem, waar wij werden verwelkomd door een belleman, Loppem (waar geen toilet was), Nieuwvliet (twee rustposten op 1,1 km van elkaar), Waardamme (plezante naam voor een woordspeling: “Weet je waardamme zijn? In Waardamme”), Hersberge, Ruiselede en Beernem.
Daar vonden wij een eerste keer onze bagage terug, ik wisselde van kousen en verzorgde eerst mijn voeten, we hadden belegde broodjes en Mark had voor elk van ons een ferme pot rijstpap met frambozen bij. Nadat we weer klaar waren voor de tweede helft, vertrokken we naar Moerbrugge en Assebroek vanwaar we Brugge die Scone bereikten. Het centrum deden wij ook nu niet aan maar er was genoeg te zien. In Brugge kregen we in het Minnewaterpark tot achter het station, tussen enkele grote schoolgebouwen, een bescheiden regenbuitje over ons heen. Wat later kwamen wij in het Boudewijnpark aan, en terwijl we een boterham aten, koffie dronken, ons verzorgden (ik trok een ander T-shirt aan alsook andere kousen), zagen we de achtbaan van het pretpark in werking.
Nog 30 km scheidden ons van de aankomst, met nog vier controleposten, maar vooral ook een doortocht door het Tillegembos en aansluitend het Beisbroek, waar we het Planetenpad volgden. Dit werd uitgestippeld en op 4 juli 2004 voorgesteld. Het pad is in totaal 835 m lang en stelt hiermee een werkelijke afstand van bijna 6 miljard kilometer voor. Eén meter komt in andere woorden overeen met een werkelijke afstand van 9 miljoen kilometer. Elke planeet wordt voorgesteld door haar mythologische figuur: Saturnus als God van de Tijd, Venus als Godin van de Liefde of Neptunus als God van de Zee. Elke mythologische figuur werd uitgewerkt als een sculptuur van de hand van de bekende kunstenaar Jef Claerhout. Elk beeldhouwwerk torst op één of andere manier een bol(letje) dat de planeet voorstelt. Om praktische redenen werd hier voor een andere schaal gekozen: een bolletje van 10 cm komt overeen met een sfeer van 18000 km. Van De Groene Meersen ging het naar Aartrijke en Wijnendale, waar ik geen kasteel zag (er is er nochtans ene) maar nu hadden we slechts 4,1 km meer te wandelen vooraleer we Zaal De Mast weer bereikten. Daar trokken we met zijn allen aan de bel (terwijl de supporter van andere wandelaars zo vriendelijk was met mijn toestel een paar foto’s van ons te maken, onze welgemeende dank hiervoor !). Van de organisatie kregen we daarom een diploma, een medaille aan een lint, een badge en een large T-shirt. We dronken nog wat en gingen dan naar huis, eerst naar Gent om er Trees te laten uitstappen, en dan naar Massemen, waar ik bij Annemie de nacht mocht doorbrengen.
We vernamen in Torhout dat van de net geen 700 (nl 698) deelnemers op de 100 km er zo’n 1/3 had opgegeven. Dat lijkt ons nogal veel. Net als vorig jaar ben ik behoorlijk enthousiast over de omloop (zowat 50% onverharde wegen, weer enkele aanzienlijke wijzigingen in vergelijking tot vorig jaar), de verzorging (afwisselend en vriendelijk aangeboden), het onthaal (zo persoonlijk als vorig jaar: ook de wandelaars tellen mee).
Alleen zou ik durven voorstellen om de 10 km eerst af te zonderen van de 100 km, de wandelaars op de 42 km hebben meestal een zelfde allure als de 100-km-wandelaars. Of zou de parcoursmeester de kleinste en de grootste afstand ongeveer 6 km samen laten vollen opdat de controleposten, waar voor de wandelaars ruim zitplaats voorzien is, niet overladen zou worden met wandelaars? Zoals in Bornem lijken de eerste controleposten meer op “wagenrusten” van euraudax dan op rustposten van andere, “gewone” wandeltochten, en dan is een wandelaar toch vlugger geneigd om eerder verder te gaan.
Mijn fotoalbum staat hier: http://picasaweb.google.be/9470hvds/NachtWestVlaanderen09
Onder een dreigend wolkendek zijn we vanmorgen op weg naar de grensgemeente De Klinge, ter hoogte van Gent-Zeehaven verliezen de zwangere wolken hun water en doen de ruitenwissers dansen op mijn voorruit. We belanden letterlijk van de regen in de drup want als we door de parkeerbegeleider ter hoogte van zaal “De Klingenaar” onze vierwieler kwijt kunnen klaart de hemel wat open. Op het moment dat we aanzetten voor ons eerste traject van 7,4km vallen de laatste verdwaalde druppels, we sluiten onze paraplu en deze zal opgeborgen blijven voor de rest van de dag. Niet lang nadat we vertrokken zijn wandelen we reeds midden de verrassende natuur van dit grensgebied, de ene mooie wegel overtroefd de andere. Spoedig zien we voor de eerste keer zo’n opvallende grenspaal verschijnen, dit is het bewijs dat we nu op Hollandse bodem stappen. Soms wandelen we op smalle zanderige paadjes die heerlijk tussen de hoge dennen kronkelen en soms worden we over bredere zandpaden gestuurd; iedere keer anders maar telkens wonderbaarlijk mooi. Ter hoogte van een volgende grenspaal verlaten we de bossen en in de buurt van de oude spoorlijn Mechelen-Terneuzen vinden we in een kleuterschooltje onze eerste rustpost.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
Wij gaan zaterdag 20 juni voor de eerste keer meedoen aan de monsterwandeltocht Amsterdam/Leeuwarden. Deze tocht staat al lang op ons verlanglijstje maar het is er door omstandigheden nog niet van gekomen. Maar na de Kennedymars van Steenwijk hebben we ons ingeschreven voor de 7 km groep, we durven het aan. We hebben van andere wandelaars tips gekregen, daarvoor onze hartelijke dank.
Nu nog de tassen in pakken en kijken of we niets vergeten zijn…..
We hopen zondag 21 juni gezond en wel voor 15.00 uur weer aan te komen.
Voor de tweede keer stond de langste afstand van dé wandelklassieker in eigen stad op het programma, 100 kilometer tijdens de Nacht van West-Vlaanderen. Omstreeks vijf uur trokken we richting het Sportcentrum Benny Vansteelant, zoals de sporthal officieel heet, om er ons in te schrijven. Rond halfzeven stonden we op de parking van het zwembad te wachten op het startschot, die voor ons om kwart na acht zou afgevuurd worden.
Zoals vorig jaar geraakte ik in Marxzell door daags ervoor te overnachten in Mechelen bij Sally (dank je wel!), met haar mee te rijden naar Merksem om van daar af met Frank mee te rijden (ook dank je wel !). Deze keer echter vertrokken wij een uur eerder en kwamen dan ook mooi tijdig aan, namelijk kort na 11 uur. We hadden dus een rustige 2 uur om de nog weinige aanwezigen te begroeten, wat te eten (waldkornbroodjes met brokjes chocolade, met vriendschap aangeboden en bereid door Sally) en te drinken (gratis en ruim keuze). Een half uur voor de start smeerde ik mijn voeten in, trok wandelkousen en –sandalen aan en wachtte op het startsein.
Dat werd dan gegeven door Willy die ons allen toesprak en ons dankte voor de opkomst (een 50-tal wandelaars). Hij verleende dan het woord aan Bertus die verkondigde dat op 24 mei Marcella was overleden, hij vroeg dan om een minuut stilte, wat hij natuurlijk verkreeg. Overigens was een overlijdensbericht in de garage (“startzaal”) bevestigd, naast de foto’s van de tocht van vorig jaar (waar men kopies kon van bestellen). Vooraleer te vertrekken zei Willy nog dat we om ongeveer 20.30 uur al eens onze sporttas konden “aanspreken”, een extraatje dat niet op het overzicht van rustpauzes vermeld staat. Dat is dan ook op tijd om andere kousen aan te trekken en ons van ons reflecterend materiaal te voorzien. Doch dat is dus voor later.
Na wat stratenwerk bereikten we spoedig het Zwarte Woud. Dat is een dicht bebost gebied en middelgebergte in het zuidwesten van Duitsland, gelegen in de deelstaat Baden-Württemberg, aan de Rijn en aan de Franse grens. Het is het grootste middelgebergte in Duitsland. Geologisch is het verwant aan de Vogezen, die aan de Franse kant van de Rijn liggen. De hoogste top van het Zwarte Woud is de Feldberg met een hoogte van 1493 meter boven Normaal Amsterdams Peil (maar hier kwamen wij niet). Het Zwarte Woud is het grootste bosgebied in Duitsland en bestaat hoofdzakelijk uit dennen- en sparrenbomen. Tegenwoordig is het Zwarte Woud een van de populairste toeristenbestemmingen in Duitsland. De Romeinen noemden het dicht beboste gebergte met zijn kenmerkende donkere naaldbomen Silva Nigra – “het Zwarte of Donkere Woud”, dat voor hen onheilspellend en bijna ondoordringbaar was. Het Duitse woord Schwarzwald werd voor de eerste keer in een document van het Zwitserse klooster St. Gallen uit het jaar 868 gebruikt. Her en der vind je wandelwegwijzers, soms naar steden in de buurt die bijna 50 km verder gelegen zijn, zoals Freudenstadt. Wij zijn de eerste 10 uur van onze wandeling nauwelijks het woud uit geweest, en hadden een rustpauze in Neusatz en een andere in Dobel (waar we afscheid namen van enkele wandelaars die voor de afstand van bijna 20 km waren ingeschreven, hoewel dat geen audax-afstand is). De bevoorrading op zo’n wagenrust is behoorlijk uitgebreid, met frisdranken, bier (met zeer weinig en met een beetje alcohol) en een gevarieerde keuze aan versnaperingen. In Dobel raadde Willy ons voor het vertrek aan om een flesje water en een zakje met banaan en een koek mee te nemen, want de volgende wagenrust bevond zich op 15,4 km. Ik had al een flesje cola (van Sally gekregen met het ontbijt) dat ik in Neusatz al had laten bijvullen, maar het water nam ik zeker in dank aan. Met het zakje voedsel haalde ik zonder me te haasten Frank in en bood het hem aan, ik had toch geen honger, na de pistolet met twee Bockwurste en mosterd gevolgd door een potje yoghurt op die wagenrust. Tussen Dobel en de parking “Kreuzle” passeerden wij een open hut, zoals er vele staan in het Zwarte Woud, en daar pauzeerden wij even om de lange tussenafstand wat te “breken”.
We wandelden dan verder naar de Kaltenbronn (waar we dus onze bagage ter beschikking hadden) en van daar naar de Keizer Wilhelmtoren die werd gebouwd in 1897, 30 m hoog is en 160 treden telt en gelegen is op de Hohloh. De meesten onder ons bestegen die treden om van zo hoog (990 m) op de wandelaars onderaan neer te kijken (letterlijk dan toch) en van het wijdse uitzicht in vier richtingen te genieten. We hoorden dan Willy fluiten en daalden de treden dus opnieuw af om onze wandeling verder te zetten, richting Bad Wildbad. Dat bereikten we na nog een pauze in Lautenhof (met onder andere rode wijn en blokjes kaas) en een mooie passage langs het Grote Hohlohmeer.
Bad Wildbad is een kuuroord (al in de 15de eeuw als dusdanig bekend) in het noordelijke deel van het Zwarte Woud, het behoort tot het district Calw. Het ligt in het Enzdal, een bijrivier van de Neckar. In het stadsdeel Calmbach vloeien de twee bronstromen Kleine Enz en Große Enz samen tot de eigenlijke Enz. We doorkruisten het centrum om dan in Hotel – Restaurant “Alte Linde” onze warme maaltijd te nuttigen. Dat bestond uit een bord aspergesoep en stoofvlees met frietjes en/of Spätzle, door te spoelen met een drank door Marc aan zijn tafelgenoten (Lucia, Sally, Conny, Geert, Frank en mij) aangeboden wegens zijn 12de Gouden Arend, hartelijk dank, santé en gefeliciteerd! In dat hotel hadden we 70 minuten tijd om te eten, ons eventueel op te frissen (voor mij: ander T-shirt en andere kousen) en wat te rusten.
Het was intussen natuurlijk al donker dus werd er voorlopig niet meer gefotografeerd, hoewel Bad Wildbad toch wat charmes heeft. Zo ging het via de Eyachbrug en 9 km verder een parking naar Dennach, waar wij in de kantine van het sportplein ons ontbijt kregen. Er was zelfs tijd (60 minuten) om andere kousen aan te trekken en wat te rusten alvorens we weer van het zonnetje en de mooie streek konden genieten. Op de laatste wagenrust, 12,8 km dichter bij Pfaffenrot, waren er zelfs diverse soorten schnapps en omdat ik mijn schnappskroesje van Denemarken toch altijd bij heb, proefde ik van de kersenjenever (die hut heet nochtans Weinbrünnle). Nog net geen 5 km scheidden ons van de eindmeet waar Willy dankwoorden uitsprak aan de wandelaars, de medewerkers en de seingevers. Hij had dan 5 Gouden Arenden uit te rijken, twee Duitse vogels (Marion en Karl) en drie Belgische (Marc, Louis en Joost), gratuliere en gefeliciteerd! Drie kwartier later vertrokken Frank, Sally en ik want wij moesten ’s anderendaags weer aan de slag (enkele anderen hadden het weekend wat uitgerokken in de streek).
Het was een mooie wandeling, en dat veel mij herinnerde aan mijn eerste deelname aan Euraudax Marxzell (een jaar of 4 geleden) stoort mij hoegenaamd niet. Het weer was ook mooi en het eten, de versnaperingen lekker en gevarieerd (op enkele wagenrusten waren er diverse taarten en grote cakes). Volgend jaar organiseert Willy de Superaudax en ik heb horen zeggen dat dit dan zijn laatste audax-organisatie wordt. Helaas, driewerf helaas! Er zijn maar 3 Duitse audax-tochten per jaar, dus ’t jonge volk (Marion, om geen namen te noemen…) wordt vriendelijk doch dringend verzocht een datum te vragen bij de verantwoordelijke voor de kalender aldaar.
Mijn fotoalbum staat hier: http://picasaweb.google.com/9470hvds/EuraudaxSchwarzwald09
In de laatste jaren dat ik intensief met de wandelsport bezig ben bleef er binnen de provincie Oost-Vlaanderen altijd één blinde vlek, één plaats waar ik nog nooit was geweest; tot vandaag. In de wandelbijbel viel me de reclame van de Koutertochten in het oog die vanuit Zaffelare uitgebreid het provinciaal domein “Puyenbroeck” zouden verkenen. Ik ben altijd wel een grote voorstander geweest voor de organisaties van plaatselijke wijkcomités die tot doel hebben om de plaatselijke bevolking dichter bij elkaar te brengen. Zo staat het feestcomité ‘Oosteinde’ reeds voor de 25ste keer in voor de organisatie van zijn koutertochten die vanuit een tijdelijke ruime feesttent de groene omgeving zullen verkennen. Ons rijtuig laten we achter op de weide pal voor de ingang van de feestelijke tent vooraleer we vertrekken voor een wandeling van ruim 35km.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
Als wij ’s morgens vroeg richting Dadizele rijden valt het water met bakken uit de hemel, maar ja wie weet regent het daar. Jawel maar rond 10 uur is het over en tegen 11 uur is het terug prijs en op het middaguur zijn het echte ouderwetse pijpenstelen of anders nog gezegd het regende oude wijven maar het duurt niet zo lang, en in de namiddag begint het echt te beteren. Wij denken dat de weermaker zijn vadertjesdag niet gekregen heeft en daarom wat kwade buien naar beneden laat vallen, wie weet? Eens wij aangekomen waren regende het bijna niet meer en om 10uur was het over en wij kozen voor het 10km parkoers.
Nochtans hadden wij er veel van gehoopt, Dadizele is best een aantrekkelijk en toeristisch dorp. Je kunt er als het ware voor een ganse reeks godsdienstige, toeristische activiteiten terecht, zelfs culinair is er een zeer aantrekkelijke ommegang Maar ook de omgeving valt best mee en daarvoor waren wij eens gekomen.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
Voor hun derde Arteveldetocht hadden zie bij Colliemoelen uitgepakt met een gloednieuw parkoers. Ook hadden zij hun best gedaan om op bepaalde plaatsen een pancarte uit te hangen met een woordje uitleg van wat er te zien was. Iets wat zeker een meerwaarde geeft aan de organisatie, niet dat wij zulke geschiedenisfreaks zijn maar een woordje uitleg is zeer graag meegenomen. Aanvankelijk is het weer goed en later op de dag zal de zon erdoor komen en krijgen wij een aangenaam wandelweer. Wij kiezen voor het 14 km parkoers.
Wij verlaten het gemeentehuis en stellen vast dat Westrozebeke reeds in 950 een parochie was volgens de overlevering, in 1066 vermeld als Rosebeca. De naam West Rozebeke zou betekenen, beek met riet, het woordje West is er achteraf bijgevoegd om een onderscheid te kunnen maken met Oost- Rozebeke. In November 1382 werden de Vlaamse strijdkrachten onder leiding van Filip van Artevelde er verslagen door de troepen van Filip de Stoute.
Lees HIER verder
De Sloebertocht is één van de populairste lange afstandswandeltochten van Vlaanderen. Maar liefst 538 wandelaars, uit alle windstreken, kwamen er aan de start voor de 60 kilometer. Ook wij schreven ons in voor deze afstand, die ons de Zwalmstreek, de Vlaamse Ardennen en de Scheldevallei zou laten bewandelen.
Op Pinkstermaandag was het schitterend weer. Ik trok naar de Vlaamse Ardennen, een prachtige wandelstreek, voor een wandeling van 20,1 km uit de Dagstappergids Oost-Vlaanderen. Zoals je kan verwachten in deze golvende streek was het een menu van mooie vergezichten en prachtige wandelpaden. Door de warmte was het wel puffen en zweten en een regenbui zorgde voor wat afkoeling. De route volgde bijna volledig GR-routes, eerst de streek-GR Vlaamse Ardennen, dan de GR 5A Zuid en uiteindelijk terug de streek-GR. Verslag en foto’s kun je vinden op http://ambigirl.skynetblogs.be.
Om tien voor acht stond ik reeds in de rij voor stembureau nr. 5 om mijn vaderlandse plicht te vervullen; als ik even rond me kijk zijn er velen gekleed in wandel- of fietstenue en springensklaar om direct na deze verplichting hun favoriete hobby aan te vatten. Klokslag acht schuiven de gordijntjes van de hokjes open en kortelings later lukt het me perfect om het bolletje naast de naam van mijn favoriet rood te kleuren. Laat me maar denken dat ik mijn bijdrage heb geleverd aan een verbeterd Vlaanderen; met deze gedachte in mijn achterhoofd pik ik mijn wandelmadam op en bollen we direct naar het oude Hollandse Aardenburg. Hoewel dit stadje niet zo groot is straalt het heel wat geschiedenis uit en dit is nu net wat “Ondernemend Aardenburg” met deze wandeltocht aan het grote publiek wil tonen.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
Wandeling van circa 16 km door het Landgoed Utrecht in Lage Mierde in Noord-Brabant (NL). Het is een afwisselende wandeling langs historische langgevelboerderijen, tussen weilanden en akkers, door bossen. U ontdekt midden in de bossen een heidegebied met twee prachtige vennen.
Lees hier meer.
Naar het fotoalbum.
Omdat ik me niet wou haasten, deze dag van de verkiezingen voor het Vlaams en het Europees Parlement, koos ik voor de bescheiden afstand van 15 km, dat er dan nog slechts 13,800 km waren. Deze omloop leidde mij langs vooral verharde, maar toch rustige wegen naar Oetingen waar ik twee keer langs mocht komen voor de stempelcontrole. Ik had er dus een lus te stappen van 4,800 km, deze keer had ik meer veldwegen en paadjes voor de voeten.
Terug in Oetingen bleek meteen dat er wat te doen was voor de kerk, want er stonden heel wat paarden, zowel met als zonder koets er achteraan. De medewerkers aan de stempelcontrole wisten ook niet wat er aan de hand was, de wandelaars die er vóór mij waren, hebben hen dus ook niet wijzer gemaakt, ik vermoed zoals zij dat het om een paardenwijding ging.
Nog 4 km scheidden mij van de aankomst, en die waren ook natuurlijker dan de eerste 5 km, waarvoor dank.
Het weer viel aardig mee, al was het bewolkt en kreeg ik de zon nauwelijks te zien, maar het bleef droog, en dat is ook een pluspunt.
Mijn fotoalbum staat hier 18deHeidetochten
