Een afwisselend traject met bos, duinen, strand, haven en stad … voor elk wat wils … en plekjes genoeg om onderweg uit te blazen en te genieten.
Lumaj groetjes.
33 INTERNATIONALE IVV-WANDERUNG.
WANDERFRENN “LA SURE”
GILSDORF Lux.
Mittwochwanderung in Gilsdorf, gelegen in de romantische Sûre vallei aan de weg Diekirch-Echternach en aan het begin van het Duits-Luxemburgs Natuurpark. Omgeven door beboste heuvels met goed onderhouden wandelpaden en uitzichtspunten op de Sûre vallei. We wandelen het dorpje uit de omgeving is gewoon adembenemend. Langs het monument van de oude spoorwegstation het brugje over de Sûre en dan de natuur in. Prachtige vergezichten, veel heuvels wat ons prachtige vergezichten oplevert. We wandelen naar de “Deiwelselter Dolmen” het is een reconstructie uit 1892 van een prehistorische monument. We wandelen verder en genieten van de prachtige natuur. Klimmen is de boodschap met een prachtig zicht op de rivier en de stad. De Sûre ligt beneden met Diekirch in het zicht mooi, een grote boerderij aan de Sûre, gewoon prachtig. Veel bossen en natuur en langs de Mouschbierg. We wandelen terug naar Gilsdorf. Heel bijzonder zijn de huizen elk een andere kleur. We dalen af naar ons vertrekpunt. Een prachtige wandeling. We verlaten Gilsdorf en komen terug naar België. Als we in de Ardennen aankomen ligt er nog altijd een dikke laag sneeuw, in Hockai stoppen we om een wandeling in de sneeuw te maken Van Hochai naar Francorschamps en terug. Een prachtige wandeling in de sneeuw. Zo eindigt een prachtige wandeldag.
Vorige dinsdag waren we in het Nederlandse Cadzand, meer bepaald in het strandpaviljoen “De Molen“ te gast bij WSV Moedige wandelaars Beernem voor hun vijfde uitgave van hun Cadzandse lentetocht. O ja, de lente stelden wij ons toch een beetje anders voor,zeker in dit vroege Paasweekend. Een beukende wind, een temperatuur van om en bij de nul graden, en jawel sneeuw op de eerste lentebloemen en in de bosjes, verkoop dit maar eens als paasweer. Maar ja, met winddichte kledij en een goed opgezette pet met stormrand vertrekken we voor een 7 km lange zwerftocht langs het strand en dwars door een uniek natuurgebied.We starten onze wandeling langs het strand waar sneeuwwitte schuimkragen naar ons toe komen gerold, op zee zitten er behoorlijk veel schaapjes, ja het zal wel. Maar met dat gezegde bedoeld men de vele kleine witte schuimkopjes op het water, en als zij wat groter zijn het grof uitgedrukt buks, vraag het maar eens na aan een zeeman. O, het is heerlijk een extra verse voorraad jodium voor onze piepkast op te doen, want enkel aan zee vindt je dat zeldzame mineraal terug, en trouwens we worden gejaagd door de wind, enfin gedreven door de wind want we krijgen een duwtje in de rug. Na een poosje stuurt men ons het natuurgebied “De verdronken zwarte polder” in.
Lees HIER verder
Dat de Voerstreek een uniek gebied is om te wandelen is een publiek geheim, maar wij zijn niet aan het overdrijven; deze keer was het zeker uniek. De reden, deze regio lag onder een wit sneeuwtapijt, en dit op Paasmaandag, in de voormiddag kwam een lentezonnetje ons vergezellen wat meteen nog een mooiere dimensie aan het landschap gaf, en met 1° Celsius op de thermometer trokken we ons op gang voor het 12 km parkoers.Met enkele pittoreske dorpstaferelen voor ogen stappen we via de Kinkenweg de baan en lopen meteen het dorpje uit. In de Koetsweg gaan we een eerste stukje klimmen naar de Snauwenberg toe. Hier zijn we getuige van uitzonderlijk mooie panorama’s op het zonnige, golvende sneeuwlandschap. Het is 100 jaar geleden dat Pasen zo vroeg kwam, en het zal nog veel langer duren eer dat nog eens voorkomt, en wie weet zal het dan ook sneeuwen op deze dag? Als je er dan nog bij bent geef ons eens een seintje hé, of wij zullen zelf bellen , het is graag gedaan hoor..Stilaan bereiken wij het natuurgebied Altenbroek, een grensoverschrijdend gebied dat in 1996 is aangekocht door Natuurpunt en Natuurmonumenten samen met de Nederlandse zusterorganisaties en de naam Altenbroek-Noordal meekreeg.Lees HIER verder
Wij gingen naar De Mik. Of is het de Mick? En naar de Inslag. Wat is daar dan ingeslagen? Een bom? Een meteoriet? De bliksem? Is dit een voortijdige een-aprilgrap of zo? Wij verklappen u slechts een ding: u kan er wandelen. Voor de rest, klik hier.
De bewegwijzerde wandelroute bestaat niet meer maar ik heb nog een oude beschrijving liggen. Omdat ik moest babysitten in Aalter heb ik samen met mijn neefje de wandeling gedaan die volledig verhard is en dus gemakkelijk kan gedaan worden met buggy’s. We passeren de markt met kiosk, het kasteel Loveld, het Kranepoelveld en de Kranepoel. De wandeling was langer dan verwacht maar het heeft deugd gedaan. Verslag en foto’s kun je hier vinden.
PAASWANDELING
BERG & BOSWANDELAARS VOEREN.
’S GRAVENVOEREN.
Voor Limburg is de voerstreek letterlijk en figuurlijk een buitenbeentje. Letterlijk omdat de Voerstreek niet eens aan Limburg vast hangt, en figuurlijk omdat de Voerenaar zes eeuwen lang Brabander was, daarna Luikenaar werd en plots, in 1963 tot Limburger werd omgedoopt. De Voerstreek heeft zijn naam te danken aan het riviertje de Voer. De ongerepte natuur is de belangrijkste troef van deze streek een landschappelijk zeer aantrekkelijk gebied. Het grootste Voerdorp is ’s-Gravenvoeren dat door de Voer doorsneden wordt. Hier vertrekt onze wandeling door deze prachtige streek. Op het driehoekig pleintje van de Kinkenberg staat een Onze Lieve Vrouwekapel uit 1715 vlak daarachter de herberg “De Swaen” uit 1742. We wandelen langs de Swaen en een prachtig vakwerkhuis. We wandelen naar de grens. De wandeling voert door de Nederlands-Belgische grensstreek, nu eens door Zuid-Limburg en dan weer door het Land van Herve. De route kronkelt langs de vele grenspalen in de Voerstreek. Dit is ook het gebied van de taalgrens en de daarmee verbonden taalstrijd. Het is prachtige omgeving waar, in de beekdalen van Voer, Veurs en Noorbeek, bossen, boomgaarden en weilanden elkaar afwissen. In het glooiende landschap komen we langs kastelen, vakwerkhuizen, kapellen en veldkruisen, die zo kenmerkend zijn voor de streek. We wandelen over de Snauwenberg, langs grenspaal 24, en de Snauwenberg hoeve. Links van ons zien we het kasteel van Mheer. Het kasteel van Mheer bestond reeds in de veertiende eeuw. In 1314 werd het al vermeld als ’stenen huis’.
Traditioneel, de zaterdag voor Pasen word de Kennedymars van Sittard georganiseerd sinds 1963. De eerste Kennedymars sinds de uitspraak van John F. Kennedy….. in Nederland
*** President John F. Kennedy bekritiseerde het leger vanwege de slechte fysieke conditie van de militairen. Ze zouden nog geen 50 mijl (80 km) binnen 20 uur kunnen afleggen. John Kennedy heeft zelf deze prestatie nooit geleverd, maar zijn broer Robert, de toenmalige minister van Justitie, nam de uitdaging wel aan en hij slaagde erin om de 50 mijl onder bizar slechte weersomstandigheden binnen de 18 uur te overbruggen.
Dit initiatief werd door de burgerbevolking overgenomen en zo ontstond de zgn. Kennedymars. Na zijn dramatische dood (de president werd op 22 november 1963 in Dallas in Texas vermoord) waaide deze rage over naar Europa. Dit initiatief werd door de burgerbevolking overgenomen en zo ontstond de zgn. Kennedymars. ***
Voor ons de 2e deelnamen in Sittard en de achtse in rij….
MARCHE DU PRINTEMPS
MARCHEURS COUDE A COUDE NEUPRE.
NEUVILLE-EN-CONDROZ.
Het landschap van de Condroz wordt gevormd door valleitjes en heuvels waartussen riviertjes snel stromen. In deze prachtige natuurlijke omgeving kon het bouwkundig erfgoed op ettelijke plaatsen bijna volmaakt gevrijwaard blijven. Waardevolle getuige van de dorpsarchitectuur van vroeger en prachtige kastelen en grote kasteelhoeven. De charme van de oude gebouwen geeft de wandeling een bekoorlijk accent. Het is wel vandaag de lentewandeling maar de laatste sneeuwplekken verdwijnen. Het is wel mooi de lentebloemen met een laagje sneeuw op. Langs de wijken wandelen we en komen aan het domein van het Kasteel Neuville.
Het is in de XIIIe eeuw dat men de oorsprong van het dorp van Neuville-en-Condroz plaatst. Het kasteel gebouwd in breukstenen van grès, was het een versterkt kasteel met grachten omgeven waarvan een of twee valbruggen de overgang toelieten. De grachten bestaan altijd maar de valbruggen werden door de bruggen vervangen die wij kennen. Donjon zag op toe op het eigendom. De drie torens zouden van XVe eeuw dateren. Het is in 1758 dat de grote boerderij omgegord met grachten en vijvers. Volledig homogeen, in baksteen en kalksteen, in de Luikse stijl, wordt deze nieuwe boerderij in U naar het kasteel beschikt. Men merkt twee symmetrische vleugels van stallen, afhankelijk van de woning. De schuur die indrukwekkende is als een kathedraal van de landsbouw. Het geheel wordt door Mansarde daken bedekt. Gedurende vele jaren is het kasteel verwaarloosd, maar de restauratie bleef niet uit. Vandaag is een grondige restauratie bezig om het kasteel in zijn oude glorie te herstellen. Wij wandelen uitzonderlijk door het domein, we vervolgen onze wandelweg en komen zo aan de kasteelhoeve “Li Rodge Mohonne” deze prachtige kasteelhoeve
Op deze paaszondag beleefden wij een aparte wandeldag bij Nooit Moe Boezinge in Ieper. Wij werden ‘s morgens wakker met een geeuw en konden genieten van de sneeuw. Niet zo uitzonderlijk ware het niet dat het Paaszondag was. Het is fris en zonnig en met rond de 0° op de thermometer duffelen wij ons goed in en zijn wij de piste in voor de 12 km parkoers.
Wij stappen de oude spoorbedding op en genieten van wat heerlijke beelden van de kattestad. Even later belanden wij langs het kanaal Ieper – Komen en via de vijverbeek zijn wij reeds een stukje buiten het centrum richting Frezenberg en stappen naar het gelijknamige klooster toe behorende aan de zuster Karmelietessen. Het is een bedevaartsoord waar gelovigen sedert 1578 komen bidden omdat hun smeekbeden zouden aanhoord worden. In 1924 namen de zusters er hun intrek in het kasteel van de toenmalige senator Van Den Peereboom die er de eigenaar was en dat nu het huidige klooster is.
Na een poosje zijn wij ribbedebie langs een ander kanaaltje en krijgen enkele mooie zichten te zien. Wij vinden er aan de dichtbij zijnde horizon de silhouetten van de West Vlaamse heuvels terug. En meteen langs het verharde veldweggetje genieten wij van de open natuur. En stap voor stap zijn wij een gans eind gevorderd want zonder het te beseffen staan wij voor de deur van America, stel je dat nog eens voor, jawadde van Ieper naar America in één halve dag. Maar snuggere lezers zullen wel gedacht hebben kastaar heeft weer eens ne café gevonden, en het was nog waar ook.
Een stokoud cafeetje, want volgend jaar bestaat het honderd jaar daar kun je toch zo niet voorbij, dat is een uitzonderlijke kennismaking. Wij stappen binnen in het kraaknette cafeetje, aan de muur hangt een ouderwetse regulator, ouderen onder ons weten het wel van die uurwerken die ieder duivenmelker gekregen hadt voor prijs indertijd. De kachel staat nog in het midden en aan de muur hangen nog echte schilderijen machtig mooi. Op het vitrinerek achter de toog staan een groot aantal bekers keurig afgestoft te glinsteren. Maar ook de wimpel van de plaatselijke wielerclub gesticht in 1909 hangt er achter glas tentoon, met nog een tekst in oude spelling namelijk Dikkebusch wielerclub. De bazin is er tachtig jaar en de dochter eind de zeventig, van stoppen geen sprake anders ben je dood als je niet onder de mensen komt. Echt als je eens in de buurt bent moet je echt eens die sfeer gaan beleven het is uniek. Ook de verrassing achter de toog, een zelfgemaakte heerlijke Picon voor een democratisch prijsje en dat was ook de aanleiding die Picon,een gouden tip die wij niet verwaarloosd hadden.
Na onze facultatieve rustpost kwamen wij Dikkebus binnengestapt in het plaatselijke schooltje waar wij onze echte rustpost vonden. Die vierkante toren die wij eventjes voorbij gekomen waren weerhield onze aandacht zonder meer. Wat dit was, wel dat was de oude brandweertoren met erachter een arsenaal maar dit is weg en de brandweer is verhuisd naar de overkant van de straat.
Na de rust terug landelijk in dat heerlijk rustige landschap via het groene jagerspad waar wij terug een prachtige boerderij terugvinden, trouwens niet de enige van de streek. O ja nog van Ieper Airport gehoord, nee zeker maar ja zo een vlucht heeft het nooit gelopen. Maar tijdens de tweede wereldoorlog had Ieper een militair vliegveld. Wij passeren langs de velden die er voor hebben gediend. De oude vliegtuighangaar staat er nog, in de vorm van een oude schuur. Ook staat er nog een volledig overgroeid dienstgebouw om het niet te ontdekken van uit de lucht. Zelfs de oude koepelvormige bunker die diende om het vliegplein te beschermen staat er nog. Dat de streek veel geleden heeft onder het oorlogsgeweld bewijzen niet alleen de vele militaire begraafplaatsen maar ook die vele putten in het landschap, op het eerste zicht drinkputten voor de koeien maar er liggen er van soorten. Wat is nu het verschil tussen een drinkput voor koeien en een bommenput. Wel een drinkput voor koeien is meestal uitgegraven en de over ervan loopt schuin naar beneden en de omgeving is er vlak.
Een bommenput daarentegen zijn de wanden steeds loodrecht naar beneden en in de nabije omgeving liggen her en der hoopjes grond en dat is geen drinkput, ach ja zeg dat dan hé. In de haagkanten vinden wij aan de grote maar vervallen hoeve “ De Roodbalie “ uit 1923 vinden wij de bloeiende esdoorn, ook een eigenaardig fenomeen wist je dat die struik eerst bloemen krijgt en dan bladeren. Trouwens de naam van die hoeve heeft ook een geschiedkundige betekenis. En met het imposante ST. Katharinahof bereiken wij stilaan onze aankomst waar wij nog voorbij komen aan stille getuigen van menselijk oorlogsleed in de vorm van de diverse kerkhoven.
Maar wij hebben nog een plezante anekdote, namelijk een inwoner wilde een ode brengen aan zijn kippetjes die voor de paaseieren hadden gezorgd en vond er niets beter op dan volgend bord in zijn hoenderhok te plaatsen. Wilde je een kopie van een blijde eier legging geen probleem, een kopie voor drie euro in bediening en in zelfbediening twee euro. Nu alle gekheid op een stokje wij kregen een fantastisch mooie zeer gevarieerde en verzorgde wandeling aangeboden, wij voelden ons er als het ware thuis. Nadien bleven wij nog even nagenieten met een heerlijke pannenkoek op grootmoeders wijze gebakken met kakelverse paaseieren. Die pannenkoeken baksters houden hoor zij kennen de stiel want de pannenkoeken smaakten heerlijk.
Goeie avond en breek geen ruiten, wij zijn naar huis, maar komen bij een volgende wandelgelegenheid zeker terug
MARCHE DE JOUR
CLUB MARCHEURS JALHAY
JALHAY.
Lente? Het Paasweekend staat voor de deur en we hebben winterse taferelen. Wij gaan wandelen in Jalhay, dat kent het grootste hoogteverschil van Belgie. Aan de voet van het bos van Jalhay op een hoogte van 243 meter tot op een hoogte van 672 meter aan de herberg van de Baraque Michel. Daardoor bezit het ook een grote verscheidenheid in het landschap. Van de woelige diep ingesneden vallei van de Hoëgne tot de weidse vlakten van de Hoge Vennen. Een wandeling door de dorpjes en gehuchten, zoals bijvoorbeeld Charneux laten ons een kijkje nemen in het typisch plattelandsleven van de Ardennen en laten ons een aantal prachtige huizen bekijken van vroeger. Huizen, die aangepast zijn aan het hedendaagse leven, met liefde gerestaureerd en gebouwd met stenen uit de omgeving, met lage plafonds en kleine raampjes, vaak voorzien van balken en houtwerk met traditioneel ijzerbeslag. Gewoon een prachtige streek. Wij wandelen vandaag door een prachtige streek, vooral door de sneeuw is dit toch wel speciaal. Met een boerderij in het uitgestrekte landschap en de met sneeuw bedekte bomen. De bewoners van deze streek zijn vooruit kijken naar de volgende winter grote voorraden hout liggen te drogen, een prachtige boerderij met nog echte vakwerk, mooi!. We komen nu aan een stukje prachtig natuur we wandelen langs de “La Sawe” donderend komt het riviertje van de helling afgedonderd. We volgen de vallei en moeten verschillende keren over houten brugjes van de ene oever naar de andere. Wel wat moeilijk om te gaan maar gewoon prachtig, we blijven klimmen en we komen uiteindelijk boven, waar we prachtige beelden over het besneeuwde Ardeens landschap hebben. We genieten van het besneeuwd landschap, en wandelen verder.
Uitzonderlijk kunnen we op deze Paasmaandag maar na de middag starten voor ons traditioneel wandeltochtje. De uitverkorenen van vandaag zijn de Godelievestappers die vanuit het prachtige sportcentrum ‘De Valkaart’ reeds voor de 33ste keer hun Houtlandtocht mogen aanbieden. De 12km die we deze namiddag zullen wandelen begint meteen met een klapper, we dwarsen de Oostkampse ring om naast het kerkhof een prachtige privé-dreef in te stappen, deze behoort toe aan het kasteeldomein ‘Gruuthuyse’. Door de voorbije natte periode liggen de dreven er nogal modderig bij, enkele wandelaars proberen dit obstakel te omzeilen door een aanpalende weide te doorkruisen; waarschijnlijk zijn er velen die bang zijn om hun schoenen vuil te maken. Na deze prachtige start dwarsen we de brug over de spoorweg richting Moerbrugge, net voorbij deze krijgen we een prachtige brok natuur te verwerken. De volgende kilometers doorkruisen we de ‘vallei van de Zuidleie’; langs sublieme wegels en over fantastische knuppelpaden wandelen we door dit natte moerasgebied dat beter bekend is als ‘de Warandeputten’.Eén van die mooie wegels zet ons feilloos af langs het kanaal Brugge-Gent, ter hoogte van de Moerbruggebrug zien we een stemmig monument dat ons herinnerd aan de 52 Canadese soldaten die hier sneuvelden tijdens de tweede Wereldoorlog.
Nu wandelen we langs verharde wegen richting Stuivenberg, even verder worden we onder de sporen gestuurd om eventjes later onze rustpost te vinden in de feestzaal ‘Oud Stuivenberg’.
Naar jaarlijkse gewoonte organiseert onze wandelclub zijn WAK Tocht op Paasmaandag, en ook dit jaar wou ik er weer bij zijn. Het had die nacht gesneeuwd en het landschap lag er erg romantisch en mooi bij. Ik vertrok dan ook met volle moed richting Wippelgem om daar een kleinde wandeling te maken. Alles zag er echt zo vredig uit met dat witte sneeuw laken, het leek precies wel een witte kerst te zijn.
De eerste controlepost was gevestigd in de voetbalkantine niet ver van de Gerardsmolen in Wippelgem. Aangezien het toch wat fris was buiten heb ik daar rustig genoten van een lekker warme chocolademelk. Na deze kleine opwarming vertrok de tocht voor een klein stukje van ongeveer 5 kilometer rochting Kluizen. De route liep tot aan de Express Weg en we wandelden voorbij het onglangs aangelegde bruggencomplex in Kluizen. Van daaruit liep het pad richting de Kerk van Kluizen. Eerst moesten we echter nog door een aantal veld wegen, zodat we niet constant langs de weg moesten lopen. Opnieuw kwam er hier en daar de nodige modder aan te pas 
De rest van het verhaal, de foto’s en het bijhorende filmpje vind je zoals gewoonlijk op mijn WebSite
Grasweg op de grens Belgie-Frankrijk
Zaterdag gingen we uit onze vesten waaien in de Moeren, het meest platte stukje grond in de Westhoek. Het was een barre tocht en hij had daarom wel iets avontuurlijks.
Op deze winterse Paaszondag brengen we een bezoek aan Ieper, vanuit de’kattenstad’ zal Nooit moe Boezinge ons een rondleiding bezorgen door de frontstreek die het vooral tijdens de eerste Wereldoorlog zeer zwaar te verduren kreeg. Het was vanmorgen droog maar koud, ideale omstandigheden voor een tocht van 25km die ons eerst en vooral zal laten kennismaken met de rijke Ieperse geschiedenis om ons vervolgens heen en terug naar Dikkebus te laten wandelen.
Vanuit de ruime, moderne startzaal van het Vti loodsen de pijlen ons via een invalsweg naar de vaart Komen-Ieper, hier slaan we links af om spoedig langs een eerste militair kerkhof te wandelen. Vanop deze plaats kunnen we voor een eerste maal genieten van een zicht op de machtige torens van de ‘Vredesstad’. We passeren de gevangenis om via enkele Middeleeuwse straten dwars door de kloosterpoort te worden gestuurd; dit was vroeger de toegang tot het Sint-Maartensklooster. We stappen nu langs de zijkant van de indrukwekkende Sint-Maartenskathedraal, die ondanks de enorme ravage tijdens WO I nog bijzonder rijk is aan kunstwerken en herinneringen aan het roemrijk verleden van Ieper. Wat verder bereiken we de schitterende Markt die volledig gedomineerd wordt door de ongelooflijk mooie Lakenhalle die herinnerd aan de plotse groei in de 12e eeuw van de lakenindustrie. Het is alsof we hier wandelen door een geschiedkundig prentenboek, even verder zien we de alom gekende Menenpoort waar de namen zijn ingekerfd van meer de 54000 vermiste soldaten en waar elke avond nog om 20u de Last post weerklinkt; wie dit nog nooit heeft meegemaakt moet eens naar Ieper afzakken voor dit zeer beklemmend moment.
We stappen onder dit Brits monument door om meteen voor een eerste keer te kunnen genieten van de vestingen die van de hand zijn van meesterbouwer Vauban, echt waar een indrukwekkend zicht. Via zijn gelijknamige straat wandelen we het prachtige 6ha grootte Hoornwerkpark binnen, via mooie aangelegde golvende paden en enkele brugjes over spiegelende waterpartijen bereiken we opnieuw de goed bewaarde vestingen. We slaan links af en wandelen nu op prachtige lommerrijke paden langs de grachten tot aan de Rijselse poort, dit is de oudste nog bestaande poort uit de 14e eeuw, we wandelen onder deze door om bijna meteen te klimmen tot op de vestingen.
Vrijdag had ik verlof en in de Marching stond één enkele tocht die voor mij bereikbaar was met het openbaar vervoer : “Rondom de Lovendée”, een wandeling die vertrok vanuit startzaal De Mokkenaere in Koekelare, deelgemeente De Mokker. De wind zal strak, wat het stappen knap lastig maakte. Maar ook dat is avontuur… Vooral de derde lus was er eentje van puur genot, want deze liep bijna volledig door het bos. HIER op m’n blog kan je het volledige verslag lezen van deze 15-km lange tocht. Zaterdag koos ik er een langere tocht uit, namelijk de Len
tetocht van 50 km in Zedelgem. Vorig jaar stapte ik deze tocht ook en ik had er toen al vollop van genoten, dus stond ze dit jaar ook op de agenda. Mede wandelblogger Wim pikte mij en enkele andere wandelaars op aan het station. Deze tocht trok ondermeer doorheen Zedelgem, Snellegem, Varsenare en Sint-Michiels. Op de foto zie je het kasteel Tillegembos, waar een controlepost huisde. Deze tocht werd een afwisseling tussen mooi lenteweer en regen- en hagelbuien. Tijdens de laatste 4,9 km kwamen daar nog eens stevige rukwinden bij. Maar niettegenstaande dat heb ik er weer vollop van genoten !!! Lees HIER het verslag van deze tocht, geïllustreerd met enkele kiekjes.
Een kort maar prachtig stukje Vlaamse Ardennen langs de GR5A.
Aanvankelijk bewolkt tot zonnig met prachtige wolkenformaties om de vergezichten de nodige luister bij te zetten. Gaandeweg verdronken en bijna volledig aan het zicht onttrokken door een hardnekkig regengordijn.
Gelukkig is er ook regenuitrusting …
Groetjes aan de moedigen die zich ook in deze minder mooie weertijden niet aan hun tv-scherm laten kluisteren.
lumaj.wordpress.com
Kasteelbrakel. Ik was er al eens met de auto doorgereden maar vond het toen niet de moeite om te stoppen. Een vergissing, zo blijkt. Want het is inderdaad wel het wandelparadijs dat een oude kennis me ooit in geuren en kleuren beschreef. Zet je auto naast de schandpaal op het dorpsplein en maak je keus uit een van de tien aangeboden wandelingen. Wie zijn parcours graag doorspekt ziet met natuurlijke en culturele rijkdom, zal hier zeker zijn gading vinden. Ik was alvast van bij de eerste kilometer weg van deze streek. Voor meer info over de wandelmogelijkheden, foto’s en een beknopte beschrijving van de belangrijkste blikvangers (en ook van de plekken die je beter mijdt), klik hier.
Ik had er vandaag nog eens zin in, maar dicht in de buurt was er niet echt een wandeltocht, dus trok ik maar eens naar het verre Limburg. Ik ben er nog niet zoveel geweest om te wandelen, maar de paar keer dat ik in Limburg was heb ik kunnen genieten van prachtige wandelingen door bosrijke gebieden. Ik vertrok dus richting Beverlo hopend op een droge dag en een fantastische wandeling.
Wanneer je als wandelclub beschikt over bosrijke gebieden in de buurt, dan kan het moeilijk anders dan een mooie tocht worden. En zoals ze bij ons zeggen “was het er al boenk op” van bij de start. Het eerste stukje trok voorbij een klein industrie gebied, maar eens we voorbij de treinsporen waren kon de toch pas echt beginnen.
De rest van het verhaal, de foto’s en het bijhorende filmpje vind je zoals gewoonlijk op mijn WebSite
Het is voor de parkoersmeester zeker niet gemakkelijk om regelmatig, zeg maar maandelijks een parkoers uit te stippelen en steeds iets anders in te bouwen. Wel deze man slaagt erin om dat waar te maken. Dat vergt inzicht, enthousiasme, doorzetting en vooral liefde voor de wandelsport, wel deze man doet dat uitstekend, dat is klasse, daarom van harte proficiat en van harte dank. Het weer is niet zo bijster goed, het is 1 à 2° , maar omdat het windstil is voelt het niet erg koud aan. Later op de dag kregen we nog een proevertje van wat maartse buien met wat hagel, maar dat was maar eventjes; goed we zijn de baan op en kiezen voor de 12 km.
We wandelen eventjes langs de grote baan, maar dan wel op veilige afstand van het drukke verkeer, wat later slaan we de Oude Bruggestraat in. Aan het stokoude kapelletje nemen wij een veldweggetje richting een woonwijk
In de Rodenbachstraat denken wij direct aan een heerlijk bruintje, het zou niet raar zijn, maar met schrijver Albrecht Rodenbach gaan wij de culturele toer op, aan jullie de keuze, t’s toch ‘jentie’ hé. We stappen deze verzorgde en rustige wijk door, langs prachtige perkjes, met groen of bloeiende gele mahonie, en de fleurig roze jeneperus of wilde jeneverbes. Nee, we gaan niet aan wat extra sport doen, alhoewel wij het sportstadion opstappen, alhoewel dit ons niet zou misstaan toch, maar ja waar halen senioren de tijd om iets anders te doen, ’t is toch die verdomde tijd hé, oei oei het is erg mijnheer doctoor.
Lees HIER verder
Bij A.T.B. Deinze machtig mooi parkoers als kuitenbijter en met het ei van Columbus als uitsmijter
Ja, niemand kan er omheen, Kruishoutem en het ei hebben een onverbreekbare band met elkaar. In al die jaren is Kruishoutem uitgegroeid tot het eierdorp van Europa en de ganse wereld, misschien zijn daar al zoveel eieren gepasseerd als dat er mensen op deze wereldbol leven. We zijn er te gast bij A.T.B. Natuurvrienden Deinze voor de gelegenheid van hun achttiende gulden eitocht. Het weer is er bewolkt, licht winderig, de temperatuur om en bij de 10° en wij kiezen voor het 15 km parcours.Via het centrum en het nieuwe plein en vervolgens via de Warandestraat komen we in het golvende, prachtige landschap terecht. Hier vinden wij nog het ouderwetse maar oerdegelijke landschap terug. Een landschap dat via zijn vele boomsoorten ons de broodnodige zuurstof bezorgd. We vinden er hoge bomen maar ook veel nostalgische knotwilgen, misschien een ondergewaardeerde boomsoort maar die o zoveel positieve eigenschappen heeft. We stappen op rustige, landelijke tarmacjes en genieten van het heerlijke landschap. Aan de nabije horizon merken we het prachtige kerkje van Wannegem op.
Lees HIER verder
De weersvoorspellingen van deze tocht kwamen helemaal uit. Eerst trokken we in een lenteweertje doorheen Osbroek. Ik wandelde in t-shirt en zelfs dat was aangenaam warm. Na 25 km kregen we een spaghetti (zie foto hiernaast) en ook tijdens de tweede lus die doorheen Aalst trok bleef lekker droog. Om 20u25 genoten we van een warme maaltijd en ik hoorde achter mij iemand zeggen dat het buiten was beginnen regenen. Van dit moment tot het einde is het blijven regenen : Miezel afgewisseld met fikse natte buien. M’n nieuwe pillamp heeft bij deze een waterdichte test afgelegd en ik was nat tot op m’n onderbroek. Na 10u stappen doorheen de regen kwamen we om 7u toe in het Parochiezaaltje. Ik vond m’n wandelstempeltje best verdiend. Meer hierover kan je HIER lezen op m’n blogske.
Het beloofd vandaag alweer een wisselvallige zondag te worden, maar niets kan ons ervan weerhouden om deel te nemen aan de Steepletochten in Waregem. Als we de hippodroom naderen staan vrijwilligers ons de weg te wijzen naar een vrije parkeerplaats; het is nog eventjes stappen tot aan de paardenrenbaan. In de mooie, ruime zaal schrijven we in voor de 32km. Dat deze tocht een waar eet- en drinkfestijn zal worden zullen we algauw ondervinden; reeds bij het verlaten van de zaal kunnen we genieten van een gezond stuk fruit.
Als we de gronden van de hippodroom verlaten zien we meteen aan de overkant van de weg het prachtige kasteel van Poteghem. Het duurt wel eventjes vooraleer we de agglomeratie van Waregem hebben verlaten; we doorkruisen verschillende welstellende wijken en passeren enkele mooie privé-kasteeltjes vooraleer we ter hoogte van het Bloso-sportcentrum onze eerste veldwegel mogen instappen. Even verder krijgen we na een dikke 3km onze eerste controle, hier trakteren de Mirakelstappers ons op een warme wafel; ik moet zeggen; een zeer lekkere warme wafel.
Meteen na dit gastronomisch genot stappen we over de autostrade; de Bergstraat voert ons langs het golfterrein; we bevinden ons nu midden de natuur. In de verte zien we reeds Nokereberg; deze heuvel zal de rode draad worden tijdens deze tocht.
Via mooie, kronkelende baantjes beginnen we aan de eerste beklimming van deze heuvel. Aan onze rechterzijde kunnen we genieten van de mooie, groene weideflanken van Nokereberg, we bevinden ons nu op het grondgebied van Wortegem-Petegem. Wat later stijgt de weg wat heviger om uit te monden boven op deze bult. We stappen verder richting kerk om na 8km te kunnen rusten in zaal Nokra die gelegen is pal achter de geklasseerde kerk van dit pittoresk dorpje.
VOORJAARSWANDELING
WANDELVERENIGING BERGGALM.
NOORBEEK. NL.
Noorbeek wordt terecht het meest traditierijke dorpje van Zuid-Limburg genoemd. Historisch zijn het dorpsplein (d’r Pley), het 13e eeuwse kerkje, devotiekapel van de patrones Heilige Brigida en de stokoude plataan. Noorbeek is tevens rijk aan wegkruisen. We tellen er zo’n 60. Alle kruisen zijn verschillend qua achtergrond, betekenis, bouw en uitstraling. Verscholen tussen de heuvels in de vallei van de beek de Noor, biedt Noorbeek ons zeer verrassende panorama’s. Zo wandelen we de prachtige Belgische Voerstreek binnen.
Voor ons duikt de Schilberg op, we steken de grens over naar België, we wandelen langs de grenspaal. We wandelen verder en komen zo in Slenaken, een prachtig dorpje ,Slenaken ligt ten zuiden van Reijmerstok en grenst aan Belgie.Teuven is de dichtstbijzijnde Belgische plaats. Slenaken wordt omgeven door verschillende bossen zoals het Grote Bos, het Branderbos en het Roebels Bos. De Gulp slingert langs het dorp, dwars door het voor toeristen aantrekkelijke centrum. Beutenaken, Heijenrath en Schilberg zijn dichtbij gelegen gehuchten.
Het typische Heuvellandschap komt hier met zijn prachtige vergezichten goed tot uiting. De mooie parochiekerk, het slingeren van de Gulp en de vele voorzieningen bepalen de aantrekkelijkheid van de kern. In wat ook wel de Tuin van het Heuvelland wordt genoemd ligt het dorpje Slenaken. Nergens zijn de wegen zo schilderachtig, staan er zoveel kruisen en kapelletjes. Het riviertje de Gulp is bochtig als een draad garen waar de kat mee speelt. Hier vind je de meeste vakwerkhuizen. De gehuchtjes rond Slenaken zijn de vruchten uit de tuin. De prachtige vakwerkhuizen, kapellekes, kruizen en boerderijen. De dorpspomp staat er ook nog, Wat een prachtige landschap. Zo komen we aan het kerkhof van Slenaken, prachtige gietijzeren kruizen. Wat verder de grote pastorij. Terug het dorp uit we komen langs wit geschilderde boerderijen gewoon prachtig.
Ondanks de sombere weersvoorspellingen hebben we het er vandaag toch maar op gewaagd een wandeling en twee “Geocaches” te combineren. Daarvoor zijn we naar Turnhout afgezakt. A.W.S.V Turnhout organiseerde vandaag zijn jaarlijkse Marsen van Turnhout. Startplaats is het oude en wat sombere Sint-Jozefscollege, voor de gelegenheid door de club opgefrist met een bloemetje op tafel en een vriendelijke bediening ook al aan tafel. Lees hier verder
Dit weekend heb ik een prachtige wandeling uit het Groot Wandelboek Vlaanderen van Lannoo gedaan. De wandeling was vol afwisseling met veel onverharde wegen, rust en een historisch aspect. We trokken langs de Zillebekevijver, door het provinciaal domain ‘De Palingbeek’, de Gasthuisbossen en de ‘hills’ van de Eerste Wereldoorlog. Een echte aanrader.
Foto’ s vind je hier.
Verslag vind je hier.
De Limburgse Greenspots. Collega-wandelaar Johnny wist er ons warm voor te maken en het dient gezegd, zij lonen de moeite. Bij elke Greenspot krijg je de keuze uit een schare zorgvuldig bewegwijzerde wandelingen, makkelijk te combineren en met altijd wel ergens een café bij begin- en eindpunt. Wat wil een mens nog meer? Na eerder Mettekoven en Vechmaal uitgeprobeerd te hebben, ging het deze keer naar de Kluis van Vrijhern. Voor een kort verslag, klik hier.
Het is stil bij de zwarte els. Maar je hebt het tijdens je wandelingen allicht al gezien. De elzenkatjes vallen, laten zich meedrijven met het water. En daar zullen weer nieuwe zwarte elzen groeien.
Door aangename gebeurtenissen heb ik wat minder gelopen en gewandeld deze laatste weken.
Dat neemt een wending. Er staat mij een voettocht van 800 km te wachten. En het is niet in de lage landen. Integendeel ik trek de bergen over. Meer nieuws zal volgen in mijn eigen blog.
Wandelde ikzelf niet, ik heb genoten van de verslagen hier.
MARCHE DES BOURGEONS LES ROUTHEUX IZEL.IZEL-CHINY. Als getuigen van het ware leven hier maken de Gaumse huizen deel uit van het historisch erfgoed. Terwijl de traditionele woningen de levensstijlen van weleer weerspiegelen, drukt het typische silhouet van de dorpen, waarin de cultuur is verankerd, zijn stempel op de zachte glooiingen van het landschap. Als je goed kijkt, ziet in de Gaume een kostbare mengeling van natuur en geschiedenis. De wandeling vertrekt in Izel-sur-Semois, maakte vroeger deel uit van het graafschap Chiny, en de graaf had hier zijn tweede huis. Naast enkele prachtige Gaumse woningen uit de 18de eeuw, is het dorp een wasplaats in Franse steen in de stijl van Napoleon III rijk. De kerk uit 1722 werd op de monumentenlijst geplaatst en vanaf het oude kerkhof heeft u een uniek uitzicht over de vallei van de Semois. We wandelen langs de wasplaats en wandelen het dorp uit, boven ons horen we de kraamvogels die overvliegen. Overal begin de lente zijn intrede te doen, voorjaarsbloemen bloeien. We wandelen verder en komen in Pin. Prachtige omgeving we genieten van onze wandeling door het bos van Chiny. Boven ons vliegt een buizerd gewoon prachtig.
Laatste reacties