Na de inspannende marathon van gisteren besluiten we het vandaag wat rustiger aan te doen en te kiezen voor een vlakke tocht. Nadat we de kalender grondig hebben doorsnuistert valt onze keuze op Waarschoot, hier in het Meetjesland hebben de mensen van Postiljon Merelbeke een vijftal trajecten uitgestippeld in en rond de minder gekende Lembeekse bossen. Als we vanuit de plaatselijke voetbalkantine van start gaan voor de 26km voelen de benen goed aan; het duurt jammer genoeg een hele tijd vooraleer we de huizen van Waarschoot achter ons kunnen laten. Als we een eerste smalle zandwegel instappen denk ik dat we vertrokken zijn voor een mooie brok natuur maar niets is minder waar, invalswegen voeren ons naar het gehucht Oostmoer waar de langere afstanden een lus zullen stappen. Na opnieuw een eind op het betonnen fietspad van een invalsweg te hebben gewandeld krijgen wij eindelijk waarvoor we gekomen waren, namelijk mooie natuurlijke wandelpaden. Een brede aangelegde grintwegel stuurt ons slingerend dwars door de maïs, we volgen nu eventjes het Boerepad. Via een leuk baantje en een met kapklare wilgen afgeboorde dreef wandelen we tot aan het kruispunt waar het kapelletje van ‘OLV van de Bevende Hazelaar’ staat, waar die naam vandaan komt mag Joost weten. Vanaf dit punt wandelen we een lange kaarsrechte dreef in die ons wat verder afzet op een betonnen weg die we alweer wat te lang moeten volgen. Op het punt waar we rechts een onverharde wegel inslaan komen de kleinere afstanden ons vervoegen. Via enkele leuke wegeltjes bereiken we na een dikke 8km onze eerste rustpost in een parochiezaaltje naast een modern wit kerkje. In tegenstelling tot mijn lichte ontgoocheling van dit eerste deel zijn we over de rest van de tocht uiterst tevreden, de volgende 18km zullen bewijzen dat deze streek heel wat natuur herbergt. Bijna meteen na de rustpost stappen we een lange onverharde weg in die dwars door de Kwadebossen loopt, ik vermoed dat we hier op een oud spoorwegtraject stappen. Op deze schaduwrijke wegel is het heerlijk wandelen, ter hoogte van een beekje slaan we rechts een prachtige boswegel in die wat verder in een prachtige dreef overgaat. De volgende kilometers krijgen we schitterende boswegels onder de voeten geschoven, zo wandelen we op een mul zandpad langs de bosrand om plots links een onooglijk smal bospad te worden ingestuurd. Het pad is nauwelijks zichtbaar maar we herkennen toch massa’s wilde frambozenstruiken, dit is een paadje uit de duizend. Deze dwergwegel mondt plots uit op een kaarsrechte brede zandpiste, we volgen deze naar links en even later doorkruisen we op spectaculaire boswegels dit stukje van de Lembeekse bossen. We passeren een mooi ogende camping en wat verder staat aan onze rechter kant een mooie kapel, het betreft hier de ‘kapel van troost en vrede’ die na WOII werd opgericht uit dankbaarheid omdat Lembeke gespaard bleef van oorlogsgeweld.   Lees HIER verder   Bekijk HIER de foto’s