De laatste verlofdag was nog een prachtige zomerdag en werd afgesloten met een mooie wandeling in de Zwalmstreek. We verkenden het pad langs de Zwalm en de hoger gelegen delen van de vallei richting het gehucht Velzeke-Ruddershove. Verslag en foto’s vind je op http://ambigirl.skynetblogs.be. Foto’s van mijn vakantie op het waddeneiland Texel volgen later.
Het zou een schilderij van de romantische akwarelkunstenaar J.M.W Turner kunnen zijn. Maar het is een gewone foto. Ik doopte hem “De geboorte van een nieuwe dag”. het was niet de geboorte zoals ik die mij had voorgesteld. Maar ja, de natuur heb je nu eenmaal niet in de hand. Wil u meer weten over dit zich dagelijks voltrekkend wonder, en wat het met wandelen te maken heeft, klik dan hier. Om eerlijk te zijn, voor mij bleef het allemaal nogal mistig…
Even wat eten in Check Point 6. We hebben dan al 81,9 km gestapt
De Doetjes hebben de OXFAM Trailwalk uitgewandeld. Op zaterdag 30 augustus, om 7 uur ’s morgens, is het team te samen met 150 andere teams gestart. Na een spannende tocht van 100 km door de onbewoonde Hoge Venen is het volledig team om 7u11 aangekomen, aan de stuwdam te Eupen, de zondagmorgen.
Vanzelfsprekend hebben de wandelaars genoten van deze moeilijke zware tocht, op de hoogste punten van België. De Trailwalk van 100 km was een ware belevenis.
Bij deze aan al de wandelbloggers en bloglezers die ons moreel en financieel gesteund hebben, hartelijk dank. De giften via ons team bedroegen 1502 €. In totaal is er meer dan 300.000 € naar OXFAM gegaan. .
Op de foto hierbij (v.l.n.r.) Daniel, Martine, Clement, Guy. En wil je meer foto’s zien, kijk dan naar de reportage die Clement maakte. Klik hier.
Vroeg opstaan vanmorgen, 04.15 uur!! We gaan samen met Anneke en Anne naar Rhoon voor de Jubileumwandeltocht van RWV aldaar, we zullen elkaar in Joure treffen. Zo gezegd zo gedaan. Als we in Rhoon aankomen is het nog niet erg druk, maar dat veranderd al gauw…Lees verder op www.bestgenog.nl
Rhoonse Grienden
Onderweg trapten we bijna op dit dood muisje.
Maar vergis je niet, deze wandeling is geen dooie muis: de Nete, Lier, Anderstad en rustige veldwegen maken deze wandeling door een nochtans druk bevolkte streek tot een interessante ontdekkingstocht.
Verslagje en foto’s op de Lumaj wandelblog.
Toen 21 jaar geleden de ‘Vlaamse Ardennen trofee’ boven de doopvont werd gehouden stonden de Vlaamse Ardennen Marcheerders uit de Hermes-stad Ronse op de eerste rij. Eén van de deelnemende tochten is de Mars der Vlaamse Ardennen die de wandelaars doet kennismaken met de mooie natuur in en rond het Muziekbos. Ik moet eerlijk toegeven dat ik hier weinig muziek heb gehoord of ze moeten dan de valse noten bedoelen van mijn wandelgezellin; de naam is echter afkomstig van ‘muz’ wat Keltisch is voor moeras.
Als we vanuit de ruime sporthal van het KSO Glorieux van start gaan voor onze 30km is het prachtig wandelweer, de zon wordt door een flauw gordijntje gesluierd en het kwik op de thermometer staat op 15°C.
We wandelen langs enkele verouderde industriegebouwen om na een eerste klimmetje meteen af te splitsen van de andere afstanden; het Bois Joly blijkt alleen voor de langste afstand bestemd. Via een mooie smalle graswegel wandelen we dit natuurreservaat binnen, we doorkruisen een ruime grasvlakte vooraleer de groen-witte bordjes ons een deeltje van het eiken- en beukenbos laten bewonderen.
Nu volgt op een betonnen fietspad een lange stevige klim, ik vermoed dat we hier de Kruisberg aan het bedwingen zijn; eens boven gekomen volgen we de wegwijzer naar Schorisse. Via het gehuchtje ‘Tenabele’ bereiken we de Spichtenberg, hier bevindt zich een 400m lange spoorwegtunnel waarin naar verluidt tijdens WOII Görings trein zich verscholen hield. We wandelen nu op een fantastisch smal graswegeltje langs stokoude knotwilgen, zo worden we een mooi bosrestant ingestuurd, deze heerlijke glooiende boswegels vormen een aangename afwisseling. Eens het bos uit wandelen we op een smalle graswegel tussen de weiden door, deze wordt wat breder om ter hoogte van een kapel een invalsweg te bereiken. Meteen kiezen we rechts de onverharde Ten Bergestraat die ons wat verder terug op sleeptouw neemt naar Ronse toe. Tijdens deze afdaling ontvouwd er zich een mooi uitzicht op de faciliteitengemeente die Ronse is. Net voor onze eerste controle in ‘De Spil’ worden we door de watermaatschappij getrakteerd op een glaasje gezuiverd water.
Het volgende traject zal ons naar Louise-Marie brengen, een licht stijgende graswegel neemt ons op sleeptouw op de flank van de Fortuinberg. We bereiken de drukke weg naar Ninove om spoedig een verscholen wegeltje in te duiken, deze éénmans doorsteek brengt ons tot aan de voordeur van de mooie Lorette-kapel. Deze uit 1674 daterende kapel staat aan de voet van de Kanarieberg en een bezoek aan deze zou zorgen voor een vruchtbare kroost en een goede vrouw.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
Het is heerlijk druk in de vroege ochtenduren in de plaatselijke sporthal als wij ons aanmelden voor inschrijving van de 16de rondom Opwijk . En men kwam tegemoet aan de stijgende levensduurte, a ja, wel de wandeling droeg ook de naam Eén Euro wandeling, dat is tof hé, alle consumpties aan 1 Euro.
Het weer is er licht bewolkt en de zon wil erdoor komen, en later op de dag wordt het behoorlijk en aangenaam wandelweer en wij kiezen voor het 12 km parkoers.
Wij verlaten de sportzaal en stappen een eindje centrum op tot aan het R.V.T. centrum “Oase” en nemen hier een kerkwegeltje, wij zijn onder de indruk van dit grote centrum en een poosje later kijken wij op naar een grote rustige woonwijk waar we langs stappen.
Aan het eind van de straat stappen wij het park “ Hof Ten Hemelrijke “ in, zijn naam heeft het niet gestolen, dit zeer verzorgde park met zijn glooiende grasvelden en zijn mogelijkheid voor allerlei activiteiten is als het ware de poort naar de hemel. Maar het is voor ons te vroeg om reeds naar de hemel te gaan dus stappen wij door. In het wondermooie park krijgen wij een prachtig zicht van het dorpscentrum en zijn kerk.
Eventjes later krijgen wij de gelegenheid het Pieter Paulus wandelpad voor een stukje te volgen en genieten van het mooie landschap en de groene horizon. Tussen twee hoge hagen via een kerkpaadje zijn wij terug in een stukje bewoonde wereld, en tussen de huizenblokken door hebben wij hier en daar een grandioos zicht op het golvende landschap. Wij passeren een grote oude boerderij en dienen een ander veldweggetje te nemen, in het open landschap zien wij een stemmig kerktorentje dat ons als het ware naar zich toetrekt. Een ander feit hebben wij ook vastgesteld dat vele eigendommen afgesloten worden met dikke hagen.
Het lieflijk ogende kerktorentje is dat van Droeshout, een deelgemeentje van Opwijk, waar wij in basisschool “ De Letter “ onze rustpost vinden. In het plaatselijke schooltje kunnen wij ons tegoed doen aan een hemels hapje, jawel rijstpap niet met gouden lepeltjes maar wel met zilveren lepeltjes, er moet toch één verschil zijn tussen hemel en aarde.
Lees HIER verder
In gasthof “ D’ Oude Brouwerij, het gezellige cultuurcentrum van de abdij van Affligem schreven wij ons in voor de abdijtocht en kozen voor het 12 km parkoers. In de vroege ochtend is het ietwat bewolkt en de zon lijkt erdoor te komen met een temperatuur van om en bij de 17°, maar reeds in de voormiddag krijgen wij een paar regenvlagen, om tegen de middag uit te pakken met een heuse plensbui, adios mooi weer.
Wij stappen het parkoers op en wandelen een eindje richting Meldert. Wat later worden wij een veldweggetje ingestuurd en krijgen meteen een mooi uitzicht op de groene gordel van de streek. Langs dat weggetje vinden wij een veld met hoppestruiken, een soort die men teelt hoofdzakelijk voor de hoppescheuten. Wij stappen het eerste heuveltje op en rechts van ons vinden wij een prachtig natuurpunt gedomineerd door een grote partij wilde orchideeën Boven op de top zien wij ook een oude statische hoeve, maar ook een prachtig panorama over die heerlijk golvende groene streek.
We volgen nu een labyrint van veldweggetjes, maar de zon verdwijnt en wij moeten beroep doen op onze regenkledij. Via de Veldputweg wandelen wij richting bos toe en zijn het agglomeratiebordje Meldert voorbij gestapt. Langs de rand van het bosje krijgen wij een afwisselend beeld, velden met wat lage oogstvruchten en landbouwgewassen, koetjes, paardjes en schaapjes in de weiden, en bewoonde villa’s tegen een groene achtergrond. Ook een stukje oude bonkige kasseistenen krijgen wij onder de voeten.
Op een volgende hoogte passeren wij “ Hof ter Putten “ uit 1637, een prachtig voorbeeld van een oude Brabantse hoeve. Wij verlaten het kasseitje en zijn weer via een veldweggetje richting bos toe. Van hieraf is het parkoers als het ware een paternoster van rustige natuurlijke veldwegen en bosdreven. Hier is het rustig en stil, echt een plaats om te onthaasten en tot rust te komen in deze heerlijke groene golvende natuur, echt een ware gezondheidskuur, en zo bereiken wij het feestzaaltje van Ingrid voor onze rustpost.
Wij zijn terug vertrokken langs de doodlopende Vossenhofweg op oude bonkige kasseien die een eindje verder uitmonden in het bosje en wij zijn terug de veldtoer op. Langs die kronkelende paadjes vinden wij ook heel wat sierlijke knotwilgen terug maar ook een eigenaardig huis in die zin dat geen enkele steen in de gevels mooi horizontaal ligt. Nee de stenen nochtans normaal van vorm liggen er als het ware kris kras op elkaar en in ronde bogen; het is een waar kunstwerk. Zouden die metsers een Affligemse tripel teveel hebben gedronken, je weet maar nooit?
Lees HIER verder
Op initiatief van mijn fantastische vriendin zouden we op deze zaterdag gaan wandelen in het Noord-Franse wandelparadijs bij uitstek, namelijk ‘de Boulonnais’. Mocht ik nog enkele twijfels hebben betreffende deze uitstap dan smolten deze als sneeuw in de zon als ik hoorde dat ze nog een extra troef achter de hand hield, ze beloofde me een romantisch etentje met panoramisch uitzicht in een leuk visrestaurantje; hoe kon ik dit overweldigende aanbod in de wind te slaan.
Zo kwam het, beste lezers, dat ik op deze zaterdagmorgen op weg was naar Wissant; deze levendige badplaats tussen de twee gekende kapen, Cap Gris-Nez en Cap Blanc-Nez heeft een schitterend zachthellend zandstrand in de vorm van een croissant en is het vertrekpunt voor heel wat uitgestippelde wandeltochten.
De mondige dame van mijn Taiwanese GPS zet mij feilloos af op de ‘Place de la mairie’ in het centrum van het stadje, pal voor het stadhuis staan een groot aantal houten wegwijzers die de wandelaars wegwijs maken in het bos van bewegwijzerde paden.
We kiezen vandaag voor het 21km lange ‘Circuit du Cap Gris-Nez’ uit de topogids van de Franse GR-paden aangevuld met een prachtig stuk op de GR128 tot op de top van de Mont de Couple.
Met ons tweetjes volgen we de rood-witte strepen die ons via rustige tarmacjes van de zee wegvoeren, we hebben een ideale wandeldag gekozen want de witte kliffen van Dover aan de andere zijde van het 30km brede Kanaal zijn perfect zichtbaar. Op mooie wegels genieten we optimaal van de aangeboden uitzichten die zich ver over het groene glooiende landschap laten bewonderen.
Reeds van ver zien we de top van de Mont de Couple als een baken in de golvende omgeving, de beklimming van deze kale puist doet mij zweten maar elke verloren druppel is het dubbel en dik waard als ik boven, samen met een schoon meiske, kan genieten van een oogstrelend panorama. Dit machtig uitzicht spreidt zich uit van kaap naar kaap, neem daar nog eens Engelands bekendste krijtrotsen bij en een zonovergoten fameus landschap en je krijgt een panorama dat op je netvliezen gebrand blijft.
De zeer mooie afdaling brengt ons opnieuw dichter bij Wissant, we krijgen nu een smalle graswegel onder de voeten geschoven die ons naar een imposante hoeve stuurt. Op deze plaats, genaamd Inghen, was er aan het begin van de 19e eeuw een bedevaartoord te vinden. Heden ten dage zien we op de binnenkoer van de hoeve alleen nog een mooie, kleine versterkte kapeltoren die aan ons aan deze tijd doet herinneren.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
U hebt er genoeg van de eendjes te voederen in het park. U wil de echte natuur in. Wilde beesten zien. De adrenaline voelen razen in uw aderen. Onverantwoord gevaarlijke dingen doen. Dan is dit een plek naar uw hart: Le Hérou. De Ardennen op hun best. U kunt er u aan de andere kant van de wereld wanen en dat op nauwelijks een anderhalf uurtje rijden van uw voordeur. Wij trokken alvast op verkenning.
Weer 2 wandelingen erbij in mijn verlof. Eerste wandeling: een korte etappe langs GR 128 van Tielt naar Wontergem; tweede wandeling: langs kerkwegels naar Liedekerkebos uit het Groot Wandelboek Vlaanderen. Foto’s en verslag vind je hier.
Voor hun oogsttocht hadden de Godelievestappers hun wandeling verdeeld in drie lussen, elk van om en bij de 6 km. Het weer was zonnig en een licht briesje ruiste door de bladeren in het bosrijke parkoers. Wij kozen voor de lus 1 en lus 2.
Wij startten in zaal Wara in het rustige Waardamme, stappen het dorpje uit richting domein baron Janssens de Bisthoven toe, voor de gelegenheid mogen de wandelaars erdoor. Langs deze weg van harte dank voor de gastvrijheid.
Via een prachtige eikendreef stappen wij het domein binnen. , langs het kasteel en de hoeve in aartsparadijselijke dreven. Een Vlaamse gaai laat door zijn gefluit horen dat wij gezien zijn, want deze vogel mag wel beschouwd worden als de waker van het bos.
Wij vinden nu een stukje Bulskampveld wandelpad, de zon breekt helemaal door en door de stijging van de temperatuur komt ons een heerlijk parfum tegemoet. Ondertussen bemerken wij enkele pancartes die ons wat kunnen bijbrengen over de kennis van het bos. Zoals bijvoorbeeld een eikel valt nooit ver van de boom. Zo leren wij het verschil kennen tussen de zomereik en de wintereik. Deze laatste heeft zijn eikels zonder steel en vaak enkele bijeen, de zomereik daarentegen zitten de eikels op een steel. Vaste bewoners rond deze bomen zijn de roste woelmuis en de bosmuis, die verstoppen de eikels voor hun wintervoeding en vergeten er soms en zorgen zo voor de onmiddellijke voortplanting van de boom. Terwijl de eekhoorn en de Vlaamse gaai voor een verdere verspreiding zoeken.
Naast de vele loofbomen vinden wij ook de grove den. Deze kan zelfs een hoogte van 30 meter bereiken, en zijn hout wordt voor veel doeleinden gebruikt. Ook het hars en terpentijn is reeds lang een gewaardeerd product.
Deze boom gedijt zich goed op arme gronden. Ook een prachtig beeld krijgen wij hoe een bos eigenlijk ontstaat, de eerste pioniers zijn de berk, de den, en enkele struiken, na een tijdje krijgen wij half schaduw en schaduwplanten. Uiteindelijk zullen de schaduwboomsoorten zoals de eik en de beuk andere onderdrukken en het eindbos is een feit.
Lees HIER verder
|
|
|
|
Oost-Duinkerke (32km)
Meer foto’s klik H I E R
|
Appie en Jannie zijn zaterdag voor hun 15e de Kennedymars vertrokken, hoe dit is verlopen?
Lees verder
Voor we naar ons logeeradres Fermette, Floriheid in Malmedy gaan, rijden we eerst naar de Hoge Venen, tussen Eupen en Malmedy voor onze eerste wandeling.
Wij waren voor deze wandelgelegenheid afgezakt naar de feesttent van Deerlijk St.-Lodewijk voor de elfde uitgave van dwars door de Trompe. Het is steeds een aparte bedoening, die ongedwongen spontane feestsfeer en de steeds bijhorende tentoonstellingen zijn een aparte aantrekkingspool. Want buiten een groot wielerkampioen hebben zij ook nog wat knappe kunstenaar, en wie zou durven denken dat het ‘deerlijk’ is in Deerlijk mag zijn mening zeer grondig herzien. Dit jaar stond er een perfect werkende oude dorsgroep, men had namelijk uitgepakt met één van de eerste moderne oogstgroepen van die tijd. De pik en dorsmachine waren één geheel dat door een tractor getrokken, en dat was een instelling uit de oude doos, en om het kijkstuk compleet te maken hadden zij er ook een graanmolen bijgeplaatst. Mensen van harte proficiat dat was nog eens een leerrijke en zeer interessante opstelling. Wat het weer betrof het was zonnig en eventjes boven de 20° en een zacht zomerbriesje kortom aangenaam wandelweer en wij kozen voor het 15 km parkoers.
Wij stappen de weg op en via een landelijk weggetje komen wij langs de palettenfabriek Europallet die met stapelen geen problemen heeft. Eens het marktpleintje en de kerk voorbij stappen wij richting olieberg, en even boven kunnen wij genieten van een heerlijk mooi lichtgolvend panorama. Waar wij nu zijn, wel in Selewie boven de wijk wordt in de volkstaal zo genoemd, en zo dalen wij af en komen in Sellewie beneden, maar intussen zijn wij reeds getrakteerd op een heerlijke gratis koffie.. Wij stappen door een industrieterrein en even er buiten op een braakliggend stuk grond vinden wij een prachtig natuurbiotoop terug. Op het eerste zicht een stuk wildernis maar bij nader toezicht met zeer veel interessante bloemen en planten en hebben nog een stukje dreef en zo belanden wij in de mooie rustige waterhoek.
Lees HIER verder
2 wandeltochten zijn alweer gepasseerd. Eén uit het Groot Wandelboek Vlaanderen met start te Lo. Die vond ik persoonlijk wat minder. En een tweede op aanraden van Wim Verhelst (een andere wandelblogger der lage landen) naar Noord-Frankrijk te Buysscheure. Deze laatste was inderdaad een schitterende wandeling en ik kan alleen maar beamen dat deze tocht (Du Bocage au Marais) een aanrader is. Verslag en foto’s vind je hier.
Wij waren voor deze wandeling te gast in het Oost-Vlaamse Serskamp, een deelgemeente van Wichelen.
Toen we een parkingplaatsje zochten hadden wij al een plezante anekdote te pakken . Een vriendelijk nonneke wees ons een plaatsje aan, en het was al eentje van jaren, want het droeg een baard, tja de wonderen zijn de wereld nog niet uit zo zie je maar. Het weer is niet zo zeer om over naar huis te schrijven, ’s morgens regent het lichtjes maar later op de dag gaat het over en voor de rest van de dag zal het droog blijven, bij een temperatuur van om en bij de 20° zal het aangenaam wandelweer worden als wij het wandelparkoers opstappen voor een heerlijk prachtige natuurwandeling.
We stappen het behoorlijk gevulde parochiecentrum uit, we stappen langs de St.-Denyskerk en het marktpleintje richting Wichelen- Bruinbeke. Ten titel van inlichting, in de kerk komt men er bidden ter ere van de heilige Dyonisius die er aanroepen wordt tegen de hoofdpijn, een tip misschien om een kater te verwerken je weet maar nooit, als je mistelt want zij hebben er heerlijk Schooiersbier.
Maar als wij de zaal verlieten kregen wij een nonnenscheet of een soes aangeboden door een nonneken. Hier zit ook een mysterie aan vast die zou ontstaan zijn in een Frans klooster, namelijk in Mormoutier en het zou als volgt gebeurd zijn. Tijdens het bereiden van een feestmaal liet een non een scheet, de andere nonnen gingen aan het lachen, en eentje liet een soeplepel soezendeeg in het hete vet vallen, en zo ontstond een licht luchtige soes die de naam nonnenscheet meekreeg.
Ja genoeg geklets, wij zijn de weg op en tussen de maïsvelden vinden wij een paar velden met jonge boompjes maar wees gerust het waren de eersten maar het zouden niet de laatste zijn.
Weer een eigenaardigheid wij stappen richting nonnenbossen maar de naambordjes van de straat vermelden Onnebossenstraat, zonder een n, wij doen navraag maar niemand kan ons uitleg verschaffen over deze eigenaardigheid, echt zonderling. Wat ook opvalt zijn de velden met de oranje bloempjes, wij noemen zij gewoonweg stinkers. Deze zullen echter gebruikt worden om ingeploegd te worden en als biologische mest gebruikt.
Wij hebben een goed verborgen wegeltje bij het opstappen van Wanzele niet gezien, maar staan een twintigtal meter verder voor een stopbord met de vermelding U bent buiten het parkoers. Wel een unieke aanduiding zo loop je geen kilometers verloren zeer goed gevonden en dankbaar meegenomen
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
Beste wandelaar, vertel het aan niemand verder maar enkele eenvoudige West-Vlaamse wandelfanatiekelingen hebben een minder gekend wandelparadijs ontdekt. In dit gebied hebben de wandelaars keuze ten over uit schitterende wandelpaden, prachtige weidedoorsteken en majestueuze panorama’s; het is net alsof we ontwaken uit de heerlijkste Myriaanse droom.
Waar deze regio zich bevindt? Wel, ik zal het geheim vertellen. Het ligt in de provincie Luik, geprangd tussen de Maas en de mijn van Blégny.
Op deze zomerse zaterdag waren we te gast bij wandelclub ‘Les Trafteûs Housse’ in het gelijknamige dorpje; de modern ogende ‘Salle Communale’ was behoorlijk gevuld als we na een koffietje om 9u van start gingen voor een wandeltocht die ons in opperste extase zou brengen.
Meteen daalde een uitgesleten zandwegel naar het riviertje Le Bacsai toe, we dwarsten het houten brugje waarna we op een eerste sublieme holle weg de kuiten voelden aanspannen. Ons groepje bestond uit vijf sportievelingen variërend van jong naar…… niet meer zo jong; allen nog zeer capabel om een inspannende wandeltocht tot een goed einde te brengen. Na een boogscheut konden we reeds rusten in de voetbalkantine van Barchon, ons bloed begon nog maar goed te stromen dus stapten we snel door. De volgende sensationele kilometers zullen ons tot dicht tegen de mijn van Blégny brengen, de pijlen stuurden ons nu door een hele reeks weiden, de wandelaars konden door miniscule poortjes van weide naar weide stappen. Tijdens dit traject kregen we een subliem panorama aangeboden op de typische groene heuvels waar hier en daar een eenzame boom wat schaduw bood voor het vee.
De lachspieren werden hier ook een eerste keer getest want de ene raakte al makkelijker door de smalle poortjes dan de ander; meteen werd de toon gezet voor een wandeldag die we waarschijnlijk niet snel zullen vergeten. Na een molentje en een brugje wandelden we opnieuw in een groene weide waar een riviertje dwars door meanderde, het aards paradijs voor natuurgenieters.
Na 7 fantastische kilometers bereikten we na een ongelooflijk mooie weideklim de rustpost in het landelijke Saint-Remy, een koffietje en een versnapering later stonden we te springen om deze tocht te hervatten.
Via een steile klim stapten we het dorp uit, een zanderige wegel stuurde ons dwars door de metershoge maïs heen om ons af te zetten boven op een zonnig plateau. Deze hoogte wordt vooral gedomineerd door oude perelaars met rijp fruit. Ik vermoed dat deze hier gebruikt worden om de gekende Luikse stroop te maken, een lekkernij. Vooral via gras- en zandwegels wandelen we nu pal naar een bos toe, het reliëf in dit stukje groen is niet te onderschatten en zorgt ervoor dat ons cardiovasculair gestel automatisch in een hogere versnelling springt. Even later sluipen we het mooie Richelle binnen, een deelgemeente van Visé; we laten de rustpost links liggen en vatten meteen een lusje aan.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
De eer viel dit jaar de Beernemse wandelclub te beurt om de Provinciale wandeldag te organiseren, de club beschikt met de sporthal van de St-Amandusinstituut over een schitterende startlocatie.
We weten dat dit één van de bosrijkste wandelingen zal zijn van het jaar, op het moment dat we van start gaan voor de 34km komt de bus toe van de Pajotten Hekelgem die eveneens de verplaatsing naar West-Vlaanderen hebben gemaakt; ze zullen het zich zeker niet beklagen.
Onmiddellijk wandelen we de Vagevuurbossen in; smalle boswegels tussen de dennen sturen ons diep dit 220ha bos in op zoek naar duistere plekjes, dit unieke gebied maakt deel uit van het historische Bulskampveld. De parcoursmeester grijpt met een oneindige aaneenschakeling van prachtige boswegeltjes de wandelaar meteen naar de keel, we zijn benieuwd wat deze man nog in petto heeft voor ons.
De twee langste afstanden splitsen af en mogen een stukje privé-domein binnenstappen, via een grasvlakte wandelen we een ongerept stukje bos in die we volledig doorkruisen. Even verder kiezen we rechts voor een smal voetbrekend wegeltje langs de maïs die ons naar het grondgebied van Aalter stuurt.
Via Hulstlo stappen we naar het Bakensgoed toe, een lange onverharde dreef stuurt de wandelaars naar de gekende radiotorens toe die bij het verlaten van het bos meteen in het oog springen. Zo komen we in het St-Pietersveld terecht, een éénmanswegel slingert rond een partij maïs om zo in de vroegere bezoekerszaal van het gemeenschapscentrum voor bijzondere jeugdzorg ‘De Zande’ onze eerste rustpost te vinden.
Het St-Pietersveld was vroeger een uitgebreide heidevlakte maar in de 18e en 19e werd door grootgrondbezitters dit gebied bebost en werden er soms kaarsrechte dreven doorgetrokken. Net op deze prachtige wandelpaden vertrekken we voor een extra lus, we zullen de natuur nooit verlaten. Soms verlaten we de aangelegde wegels om dwars door een bosje te laveren, via soms verrassende stukjes groen stappen we een lus om U tegen te zeggen. Nadat we dit gebied grondig hebben verkend struikelen we bijna letterlijk een bosje binnen dat eigendom is van ‘Natuurpunt’. Als we terug naar ‘De Zande’ stappen moet er ergens een pijl gedraaid zijn want we komen terecht op het parcours van de andere afstanden die juist van de controle vertrokken zijn. Niet getreurd, de beentjes voelen nog super aan, samen met de andere afstanden genieten we opnieuw van een bos dat beheerd wordt door ‘Bos en natuur’.
We beleven hier in de groene long van West-Vlaanderen een prachtige dag, ongerepte boswegeltjes slingeren tussen de bomen door. Soms wordt de groene omgeving eens afgewisseld door de bruine tinten van de dennen, heerlijk zacht verende bospaadjes vormen dan het ideale intermezzo. Na de smalle doorgangen wandelen we nu op statige dreven die afgeboord zijn met joekels van bomen, plots bereiken we de bosrand, we dwarsen een invalsweg en kunnen rusten in de krappe schuur van plantenkweker Neirynck. Gelukkig is het lekker weer en genieten de wandelaars buiten van hun meegenomen picknick, al dan niet met een schuimende Westmalle.
Lees HIER verder
Bekijk HIER de foto’s
Weeral een klein stukje dichter bij Nice …
Op deze etappe van de GR 5 maak je kennis met het Zoerselbos en het natuurgebied Lovenhoek (Krabbels). Jammer genoeg zijn dit de enige uitschieters in een verder weinig interessante wandeling.
Klik hier voor het verslagje en de foto’s.
Gelet op de belangstelling voor ons vorige Waterloowandeling, besloten we hier nog een vervolg aan te breien. We combineerden daarbij de ontdekkingen van vroegere wandelingen (zie Mysterie, mysterie…) met de relatief onbekende maar landschappelijk erg aantrekkelijke noordoosthoek van het slagveld (voor de kenners: de omgeving van La Marache en de Papelottehoeve). Naast kruitdamp snoven we ook de geur van heiligheid op in de de abdij van Aywiers. De resten van de woonplaats van Sint-Lutgardis ogen weinig imposant, maar ademen toch een een aparte sfeer uit. Bovendien liggen ze naast een adembenemend mooi stuk bos. Wring u dus maar in uw laarzen en uw muffe uniform, laad uw geweer (vergeet vooral de bajonet niet) en…ingerukt mars!
Op een stormachtige augustusdag van Kontich naar Lier gewandeld.
Voor een link zie hier: http://wandelverkenningen.wordpress.com/2008/08/14/van-kontich-naar-lier/
Vandaag was het Barbeque van onze wandelclub die eigenlijk eerder een feestcomité is. Zoals elk jaar gaan Joost en ik erheen. We nemen ook onze partners mee en dit jaar waren ook onze andere broer en z’n vrouw erbij. En hier komt het : Zondag 17-08-2008 organiseert Feestcomité De Marollen Sijsele (Aktivia 202) de 22ste Marollentocht. Je kunt er kiezen tussen de afstanden van 6-12-18-24 km. De start vindt plaats in de feesttent in Sijsele en voor- of na de wandeling kan je genieten van de jaarlijkse rommelmarkt. Je bereikt deze door je auto te parkeren aan de kerk van Sijsele en nadien zal je de start wel vinden. Kom je met het openbaar vervoer, dan neem je best de trein tot Brugge en nadien buslijn 58, Halte ‘Zwaanstraat’ op 200 meter van de start. Onderweg krijg je een lekkere boterkoek en een tasje koffie, dus ik zou zeggen : Gewoon meestappen !!! Mijn wandelverslag van vorig jaar kan je hier lezen.
| Gepost door: Kastaar |
| Organiserende club: WTC Nieuwpoort |
|
Als wij het stadpaviljoen uitstappen is het weer wat bewolkt, de temperatuur bedraagt om en bij de 20° en met een licht briesje valt het al bij al goed mee en wij kiezen voor de 12 km van de monumententocht. Via het Astridpark stappen wij het parkoers op met zijn sportaccomodaties. De zon komt erdoor en we wandelen richting markt. Wij passeren de O.L.Vrouwkerk, het gezellige marktplein gerestaureerd in 1999 en het prachtige stadhuis opgetrokken in Vlaamse Renaissance. Via verschillende grote scholen stappen wij in de mooie laan door. Wij vinden er op de hoek een heks op een bezem, die zweeft door de lucht van die hoeven wij niks te vrezen. Het oude kanon bewaakt als het ware de Sint-Laurentiustoren of ook soms de duvelstorre genoemd Het is nu een monument ter ere van de oorlogsslachtoffers. Werd vermoedelijk gebouwd in 1281 en verscheidene malen verwoest. Men heeft zelfs de toren verlaagd en hem gebruikt als munitiedepot na afbraak van de overige kerkmuren van de gelijknamige kerk. Boven op de brug krijgen wij een prachtig zicht op de haven die links van ons ligt, en rechts een overzicht van het ingewikkelde sluizencomplex en komen voorbij het monument ter ere van koning Albert. De roestplekken in de gele baksteen zouden restanten zijn van granaatscherven in de klei. Aan het kanaal van Passendale vinden wij het monument ter ere van de 81ste infanterie divisie aan de gravensluis. Aan de Iepersluis het Ijzergedenkteken met aan de voet de vier figuren verbeelden de weerstand, een blinde, een gewonde, een zieke en een weerbare soldaat. Ook een gedenkplaat van de sluiswachters pompiers die er hun schuilplaats hadden. Hebben jullie ook de demarcatiepaal aan de witte brug gevonden, en het borstbeeld van schippersknecht Hendrik Geeraert gevonden boven de ingang van herberg “ De Sluiswachter “, wel ja toch? Wij zijn de brug over de IJzer overgestapt en gaan die een flink stuk volgen. Wij vinden er een soort meander (afgesloten rivierarm) waarin wij een zeer mooi en leerzaam biotoop ontdekken een prachtig stukje natuur voor de echte kenner. En zo komen wij na een poosje in het lieflijk kleine dorpje St.-Joris waar wij in het plaatselijke schooltje onze rustpost vinden. Langs de grote weg keren wij terug richting Nieuwpoort met aan de linker zijde de groene kustlijn en aan de rechter zijde de vele campings. Wij passeren ook Verbrughes Doeningske, een oud gerestaureerd hoevetje met verscheidene mooie soorten zwanen. Wij vinden er zelfs een soort met zwarte kop en hals, die hebben toch niet te diep hun nek in het slijk gestoken zeker, maar nee hoor dit is zo een zeldzame soort, het hoevetje dateert uit 1251, en zo bereiken wij eventjes later het strandpaviljoen waar wij nog eens terugkomen voor een volgende rustpost. |
Lees HIER verder
In het ontmoetingscentrum “ ’t Riet “ schrijven wij ons in voor de harmoniewandeling van wandelclub “ Nooit moe Boezinge “. In de vroege morgen had het al zeer veel geregend maar momenteel was het zwaar bewolkt maar droog, het weer neigt echter tot beterschap en het zal de ganse dag verder droog blijven met een strak briesje en om en bij de 20°, wij kiezen voor het 15 km parkoers.
We verlaten het ontmoetingscentrum langs een beekje en stappen richting Zillebeke vijver. De 28 hectare grote vijver is reeds vermeld in de dertiende eeuw. De vijver is op een natuurlijke wijze ontstaan, was deels vijver en deels moeras. Door de ingreep van de mens is de vijver samen met de verdronken weiden één van Iepers grootste waterreservoir geworden en tot op heden een belangrijke drinkwater verzorger van een groot gedeelte van Ieper.
Het is er heerlijk wandelen langs de rand van de vijver onder de dubbele rij stoere eiken, dit is hier een stukje paradijselijk wandelen, de vele watervogels, een partij waterlelies, en aan de horizon het vijvergebouw en de silhouetten van de Ieperse kerktorens. Van de watervogels is de sierlijke fuut het meeste in aantal. Terloops als je op een vijver een paar futen ziet wel dan is de kwaliteit van het water zeer goed anders bedanken zij en gaan verder hun heil zoeken. Er speelt er zelfs eentje voor belbus, want op zijn rug draagt hij twee kuikentjes en glijdt sierlijk over de rimpelende plas
Bij het opstappen richting Hollebeke zijn wij een stille getuige voorbij gestapt van onnoemelijk oorlogsleed, namelijk een militaire begraafplaats, trouwens het zal niet het enige zijn. Wij verlaten de weg en volgen nu de aanduiding sterrenwacht Iris en Palingbeek. De horizon is afgeboord met de West-Vlaamse heuvels en ook de golvende horizon is een lust voor het oog. In het bezoekerscentrum van het domein “De Palingbeek” vinden wij onze eerste rustpost.
Het wordt steeds mooier en wij stappen via prachtige rustige dreven tussen de loofbomen het provinciaal domein binnen. De temperatuur stijgt wat en een heerlijke geur prikkelt onze reukorgaan, een heerlijk natuurlijk parfum, ook de hemelse stilte is een weldoener voor de soms haastige mens die hier maximaal tot rust kan komen in die heerlijke harmonie met de natuur, het is werkelijk een zegen om hiervan te kunnen genieten.
Lees HIER verder
……..Later blijkt dat deze Dodentocht ruim 9500 deelnemers zou tellen, weer een flink aantal meer dan vorig jaar. Als dit doorzet zou het maar zo kunnen zijn dat in het jubileumjaar, 2009, de 40e editie men de 10.000 haalt, dit zou leuk zijn voor de organisatie. Ondanks de drukte kunnen we goed doorlopen, na ca. 8 km hebben we de eerste bevoorrading, daar krijgen we water. Het is goed weer om te wandelen, lekkere temperatuur, ik heb wel een jas bij me, maar heb deze niet aan, maar meestal koelt het tegen de morgen hard af, dus vandaar. Onderweg veel mensen aan de kant van de weg, hier en daar muziek, en worden we opgedweept. Als we voor de 2e keer door Bornem zijn gegaan krijgen we buiten Bornem de 2e verzorging bij Friesland Foods en hebben er zo’n 17 km. opzitten en is het net nog geen middernacht, het gaat goed. Net zoals op andere tochten in België is nu de verzorging ook weer perfect, aan veel dingen kun je zien dat de organisatie gesmeerd loopt. Vorig jaar hebben ze een proef gehouden met een chip op de schoenen voor registratie, en dat is dit jaar doorgevoerd, dus de controles gaan nu ook automatisch zonder oponthoud. Doormiddel van matten, waar je over heen loopt, word je geregistreerd. Intussen is het donker geworden, het parkoers is redelijk verlicht, maar op sommige stukken is een lampje geen overbodige luxe. Op bijna 30.km hebben we een verzorging bij de school in Ruisbroek, daar nemen we een echte rust van ca. 15 minuten om te geniet van een heerlijke koffie, intussen is het dan bijna half 3……..
Laatste reacties