Het Zoniënwoud, een meer dan 4000 hectare groot bos in de zuidoostelijke rand van Brussel, vormde de hoofdbrok tijdens deze wandeltocht, waaraan we ons vierde en laatste treinticket spendeerden. De start was gelegen in een basisschool in Hoeilaart. Die naam zou afkomstig zijn van het Gallisch-Keltische Ho-Lar, wat hoog gelegen open plaats in het bos betekent. We schreven er ons in voor de afstand van 30 kilometer. 

Klik hier voor het verslag en foto’s !!!

Tussen Hertberge en Aartrijke is het omstreeks 26 km. Tenminste als je de GR130 volgt. Waarschijnlijk miste ik veel tgv de regen.

beschermd tegen weer en wind

Klik hier voor een verslagje

Wij nemen eens de trein om bij jullie te zijn, ja de trein is toch ook altijd een beetje reizen, het is comfortabel en voor senioren aan een zacht prijsje. Het weer is wat winderig, zwaar bewolkt en een temperatuur van om en bij de 10°, maar het zal de ganse dreigen maar droog blijven, soms een klein streepje zon, dus typisch herfstweer en wij kiezen voor het 13 km parkoers.

Vanuit de ruime inschrijfzaal in het Sint- Jozefinstituut zijn wij meteen de baan op. En meteen stappen wij een kaarsrechte dreef in de eikels knappen onder onze voeten en wij genieten rustig van mooie villa’s en de grandioze herfstkleuren. En wees gerust het komt erop geen dreefje er zijn er genoeg, en toch bevinden wij ons even langs de spoorlijn om aan te komen bij het pittoreske stationnetje van Bokrijk. In het weekend en op zon en feestdagen buiten het seizoen stoppen hier de I.C. treinen.

Lees HIER verder

Bah! In de vroege morgen is het echt geen weer om over naar huis te schrijven; regen, wind en een temperatuur van om en bij de 10° voor de eerste Fillierstocht georganiseerd in samenwerking met sportraad Deinze in het kader “Vlaanderen wandelt”. Wij gaan van start in het heiligdom van de jeneverstokerij; door het onaangename karakter van het weer kiezen wij voor het 10 km parkoers. Alhoewel  later op de dag zou het overgaan, en in de namiddag de zon er effentjes doorkomt blijven wij bij ons besluit, en genieten na de wandeling van een geleid bezoek aan de firma.

Wij zijn op stap en komen zo in een stukje industrieterrein, die wij rustig kunnen bekijken. Af en toe wel een stukje interessant, want je komt er eens een naam tegen van producten , dat je zegt a ja dat komt van hier. Maar het duurt niet zo lang voor wij het industrieterrein ruilen voor een eindje langs de Leie. Na een poosje rechtsaf, en zo belanden we in de Groenstraat.

Lees HIER verder

Met het herfstseizoen is het zalig wandelen in de bossen: de prachtige herfstkleuren, de paddestoelen en de geuren. Ten zuiden van Brugge vind je nog heel wat bossen met het Bulskampveld, de Vagevuurbossen en de Vorte bossen. Maar buiten de landsgrenzen vind je toch nog grotere bossen en daar moet je niet echt ver voor rijden. In Marchiennes in het departement Nord ligt het Forêt Domaniale de Marchiennes.  Foto’s en verslag vind je op http://ambigirl.skynetblogs.be.

Op 11 november worden in gans Vlaanderen wandeltochten georganiseerd, zo ook door onze eigen club, meteen ook het begin van het nieuwe clubseizoen. Dus is de keuze voor onze wandelbestemming snel gemaakt. Na de nodige formaliteiten konden we op pad voor de 20 kilometer, in werkelijkheid 19,3.

Klik hier voor het verslag en de foto’s!!!

Ons derde treinticket voerde ons naar de Waalse hoofdstad Namen, meer bepaald naar de deelgemeente Jambes. De militaire kazerne Paul de Wispelaere, waar de start zich bevond, herbergt ook een genieschool en -museum. Na wat zoeken in de drukke zaal vonden we de inschrijftafel en schreven ons in voor de afstand van 35 kilometer.

Klik hier voor foto’s en het verslag.

Je hebt zo van die dagen dat je zegt “carpe diem” of anders gezegd “pluk de dag” omdat hij er zo mooi uitziet. Wel zondag 8 november was er nu eens zo eentje want van in de vroege morgen was het zonnetje al van de partij, de ietwat frisse temperatuur die de daken en het gras eventjes wit kleurde was rap opgewarmd. Vanuit startzaal ‘De Gilde’ vertrekken wij voor  13km wandelplezier; via een stukje Vlamingstraat en de oude gemeenteschool trekken wij ons op gang.

Wij zijn nog maar eventjes weg en wij mogen de knusse kerkwegel in, een smal en rustig verbindingsweggetje achter de hoofdstraat door. Halfweg vinden wij er ook een O.L.Vrouw kapelletje Na de kerkwegel nog een smaller paadje tussen twee huizenhoge hagen achter de boomkwekerij Schrauwen door, om even later een piepklein bosje door te stappen. Na de doortocht door een rustige en verzorgde wijk bevinden wij ons in de zandstraat en nu gaat het richting St. Elooistraat die wij kruisen en zo in de omgeving van het rusthuis komen.

Voor het 13 km parkoers laten wij het kasteel Pecksteen rechts liggen en gaan het gebied van de Liemaatbeek op in de gelijknamige straat. Wij komen op een verhoogde dam die het centrum dient te beschermen tegen wateroverlast gedurende het regenseizoen. Het is een relatief nieuw wandelpad, wij krijgen een prachtig zicht op de lager gelegen weiden. Er staat ook een uitlegbord die de gemaakte werkzaamheden verklaart.

Lees HIER verder

Bij wandelende Noordzee Boys zijn wij te gast voor de bevrijdingsfeesten. Het is een must voor Knokke om telkenmale hulde en dank te betonen aan de Canadezen die de stad van de bezetter bevrijden, nu reeds 65 jaar gelden. Zaterdag in de vooravond stond een grote plechtigheid op het gemeenteplein gepland, dit in aanwezigheid van een drietal oud-strijders, talrijke hoogwaardigheid bekleders, zelfs de burgemeester van Ontario was aanwezig, ook een groep doedelzakspelers uit Ontario. Tijdens de plechtigheid overhandigde burgemeester Lippens een herdenkingsvlag aan de commandant van het Glensregiment.Ook de bevolking en handelaars delen mee aan deze herdenking want overal zag men de Canadese vlag uithangen, het was een ingetogen en passende plechtigheid. Op zondag was er dan de 36^ste bevrijdingsmars een wandeltocht vertrekkende vanaf het Nederlandse plaatsje Hoofdplaat. De uitgestippelde weg benaderde de weg die de Canadezen hebben gevolgd, de max. afstand bedraagt 33 km, en iedereen kreeg dan ook een poppy, een symbool van de papaverbloem, tot hier het stukje geschiedenis.

Lees HIER verder

Voor deze natuurwandeling waren wij te gast bij Voetje voor Voetje Gits, nog steeds de wandelclub  met de meest toepasselijke naam. En het thema van de dag  wandel mee was een extra uitnodiging om te gaan wandelen in een uniek provinciaal domein. Het parkoers is verdeeld in lussen van uiteenlopende en afwisselende aard, met een duidelijke omschrijving voor ieder wat wils. Wij kiezen voor lus 1 over een afstand van 6,5 km en lus 2 van 5,6 km.

Onder een zwaar bewolkte hemel en een licht briesje verlaten wij de inschrijfzaal, de temperatuur om en bij de 10°, en wat vochtig aanvoelend, nu als het zo blijft kunnen wij helemaal niet klagen, en het zal de ganse dag droog blijven, en op een bepaald moment komt zelfs de zon erdoor. Wij stappen meteen het bos in namelijk het ter kerstbos, een aanplanting welke werd gerealiseerd in 2001, met de medewerking van K.W.B. voor senioren, vereniging bos in Vlaanderen, de gemeente Hooglede, en de afdeling bos en groen.

Lees HIER verder

Bekijk HIER de foto’s

Het laatste weekend van het clubseizoen 2008-2009 wordt een echt legerweekend. Het eerste luik voerde ons naar Gent waar we in het sport-en recreactiepark De Blaarmeersen van start gingen voor de 40 kilometer lange Mars Leger-Natie. De Blaarmeersen was oorspronkelijk een meersengebied langs de Leie. De aanleg van het 100 hectare grote park startte in 1976. De meersen werden opgehoogd en later werd de vijver gegraven.

Klik hier voor het verslag en de foto’s.

22 km is de wandeling geworden. Uitgevogeld via topokaarten. Maar ook al heb je satellietbeelden ter beschikking eigen ervaring is wat anders. Zo ook deze wandeling.

prooi

U kunt het verslagje bekijken  via de link:

http://docs.google.com/fileview?id=0B0FT4BbpcVI9YTEwMzRlZmYtMzZjOC00Y2U4LWJmMGQtNmEwZjM5MmIwMGY4&hl=nl

Op het kaartje staan 2 rode kruisen op plaatsen waar geen officieel pad loopt. De gele stukken zijn alternatieven hiervoor.

Donderdag zijn we nog eens gaan wandelen met de Deurnese Ijsberen, die elke eerste donderdag van de maand een wandeling inrichten. Omdat Jos, een ex-collega van mij bij deze wandelaars hoort, is dit steeds de gelegenheid om nog eens bij te praten. Wij hebben tenslotte 24 jaar nauw met elkaar samengewerkt en dat schept toch een blijvende band.
We vertrokken met onze tweeën vanaf zijn woonst in Grobbendonk richting Kleine Nete waar we na een 4,5 kilometer zouden samen komen met de groep, vertrokken vanaf Herentals Station. Daarbij passeerden we in Grobbendonk de nog steeds actieve watermolen.
Deze dubbele onderslag-watermolen staat op de eigenlijke “Nete” (de zijarm en de grote arkuil zijn gegraven), nabij de samenvloeiing met de Aa. De “Watermolen” werd al in de 11de eeuw vernoemd en behoorde in de 13e eeuw toe aan de Heren van Grobbendonk en aan de abdij van Sint-Bernard-op-de-Schelde, die deze streek van de Hertogen van Brabant in leen hadden. De molen werd na herhaalde vernielingen steeds opnieuw opgetrokken. In 1268 brandde hij af. In 1597 werd hij opnieuw totaal verwoest. Het linkergebouw is 17e eeuws. In 1919 werd hij weerom door brand ernstig geteisterd. In 1921 werd hij helemaal vernieuwd en in 1962 als monument beschermd. In 1986 werd een nieuw metalen waterwiel met acacia-planken geplaatst. Het feit dat hij nog steeds dagelijks maalt met de kracht van water, vormt een unicum.
Voor de wandeling werd gebruik gemaakt van het wandelknooppuntennetwerk Kempense Heuvelrug. Deze maal een 19-koppige groep, een recordaantal wandelaars in de vele jaren dat deze wandelingen ingericht worden. De gemiddelde leeftijd schommelde rond de 65 jaar schat ik, met zelfs een tachtigplusser er bij. Maar over het algemeen zijn dit allen sportievelingen en actieve ‘senioren’. Zodra we bij de groep aangesloten waren volgden we de Kleine Nete richting Herentals.

Maandagmorgen trok ik met de trein naar Brugge om er 25 km te gaan stappen, normaal zou ik te Brugge aankomen om 8:40 uur maar Murphy of de NMBS beslisten daar anders over zodat ik ongeveer 2 uur later ter plaatste was maar daarover later meer. Het werden uiteindelijk een 14 tal kilometer omdat ik op tijd wou terugkeren moesten er zich opnieuw problemen voordoen, neem die ezel en die steen maar even in gedachten.
Veel volk bij de inschrijving en het eerste pluspunt was dat het helder was en het zonnetje scheen. Langs het station en erdoor op weg langs de Spoorwegstraat naar de Bargeweg met zijn bekende Bargebrug, het gaat langs de Veste en erover dan via de Vestingstraat kronkelen tot we de terreinen van Club Brugge in het vizier krijgen. Lees hier verder.